Jarenlang hadden wij enorme overlast van hangjongeren in de Drapeniersgaarde.

Inbraken, zowel in huizen, tuinen als auto’s (ook die van ons), schreeuwen ’s nachts, vernielingen (onder meer van auto’s), vechtpartijen, bedreigingen en ga zo maar door.

Nachten hebben we nauwelijks geslapen en de indoctrinatie was enorm.

Niemand uit de wijk durfde iets te doen uit angst voor represailles van deze voornamelijk Marokkaanse groep jongeren.

Zelfs geen aangifte te doen als de auto weer eens was gemold.

Wij waren veelvuldig het slachtoffer van deze groep, omdat we ons niet lieten indoctrineren door deze groep en wél wat zeiden. Wél het huis uit gingen om wat tegen ze te zeggen, of wél aangifte deden bij vernielingen.

Gesprekken met politie, gemeentelijke instanties en zelfs de toenmalige burgemeester Deetman bereikten niet hun doel; zelfs niet door diverse samenscholingsverboden.