Het is soms een rare gewaarwording, als wilskracht je beperkingen niet meer kan overwinnen.
Zo ook vandaag. Ik wist dat ik gisteren over mijn grenzen was gegaan en had daar eerlijk geezgd ook wel rekening mee gehouden dat dat zou gaan gebeuren.
Maar als je dan opstaat en je je voeten nauwelijks meer voelt; je benen eindigen in een ‘dot watten’ dan weet je, het is tijd voor niets.
Al is de pijn afschuwelijk; daarmee valt wel om te gaan.
Helaas, als zelfs een pak melk een ‘ton’ weegt en zelfs het vervangen van het waterreservoir van de Senseo een crime is, moet ik stiekem toch wel even lachen (of huilen?) en word recalcitrant, want dat maakt me nog steeds boos.
Maar als je man dan ’s morgens zegt: ‘blijf maar lekker uitslapen’ en je dochter als je uit bed komt een deken over je heenlegt als je op de bank gaat liggen en even later ook nog hoort, dat je andere dochter is aangenomen na een intakegesprek bij het Mondriaan; tja, kan je dag dan nog stuk?
Nee dus 🙂
Zeker niet op deze mooie lentedag.

Tweet