Koud en dierbare herinneringen
Vandaag was weer een ijskoude dag. Veel te koud voor de tijd van het jaar.
Gisteren was mijn dochter jarig.
Toen ik zwanger was van haar vroeg mijn oudste zoon altijd:”Wanneer wordt zij dan geboren?” Ons antwoord was: “Als de blaadjes aan de bomen komen”. Hij was jong dus had nog geen besef van maanden. Wel natuurlijk van seizoenen.
En ja hoor, toen de blaadjes aan de bomen kwamen, mocht ik haar in mijn armen sluiten.
Als je nu naar de bomen kijkt, zie je dat de knoppen willen uitbarsten, maar van blad is nog totaal geen sprake. Zelfs de treurwilgen zijn nog niet groen; ik kan me niet herinneren dat ze ooit zo laat waren.
Hier en daar zie je meerkoeten broeden, maar veel zijn het er niet.
De kou heerst nog steeds en het is en blijft guur.
2 reacties
Hanny
Mijn felicitaties voor jou en je dochter!
Het is wel koud, maar toch is het niet zo vreemd. Tegenwoordig wil men veel te snel dat het warm is. Het weer laat zich niet dwingen.
Alexander
Na een lange periode van, ja van wat eigenlijk. O.a. veel reizen gemaakt
door Canada en Noorwegen. En nu, samen een flinke griep; en dan weer eens
kijken naar al die oude blogjes en commentaren. Sommige mensen niet meer te vinden
(althans de blogs) en sommige, zoals jij, nog wel.
Mooi. Alles goed daar op de Drapeniersgaarde ? Hier (behalve de griep) alles oke.
Half Mei gaan we voor 6 weken naar de USA, voor weer een geweldige reis.
Ik zie je nu op een foto, van 19 jaar ervoor. Tja, wat vliegt de tijd; ongelooflijk.
Onze dochter Monique is al weer 12 jaar geleden heen gegaan. En onze zoon is al bijna 39
en heeft een schat van een kind, Leonie (ook al weer 2,5). Het voelt alsof we opnieuw
zelf ouders geworden zijn. We hadden geen idee, maar zo’n kleinkind – daar hou je toch zo
ontzettend van; niet normaal. Zo, dit is-was het weer even. Goed dat je nog altijd van de partij bent 😉 Succes verder, met alles en vooral je gezondheid.