Want zij zijn groot en ik is klein, en da’s niet eerlijk!
Op 1 maart werd de Beeldengalerij van P.
Struycken uitgebreid met het sculptuur Calimero in de Grote Marktstraat. Bade maakte dit werk, zijn eerste bronzen beeld .
De titel Calimero verwijst naar de cartoon van het gelijknamige zwarte kuikentje dat aan het eind van elke aflevering tot de slotsom kwam: ‘Zij zijn groot en ik is klein, en da’s niet eerlijk, o nee!’
Volgens Bade een gemoedstoestand en een slachtofferrol waar steeds meer mensen zich in lijken te wentelen.
De verzuchting van het kleine zwarte kuikentje met de eierschaal op zijn kop is volgens David Bade tegenwoordig een soort legitimering van het slachtofferschap, die hij vindt passen bij de houding van veel mensen.
De klagers wentelen zich in hun gedupeerd zijn of blessure en in de schijnbare onmogelijkheid iets aan hun situatie te veranderen.
Tja, dat klinkt wel bekend!
Maar ook het beeld van de indiaan, waar ik hier schreef dat het terug zou komen, is weer te bewonderen, zij het op een andere plek, namelijk de Kalvermarkt, voorbij het beeld van Karel Appel.
Dit beeld van Anno Dijkstra is getiteld ‘A Last Farewell’ en zou de gebeeldhouwde vertaling van een vakantiefoto kunnen zijn.
Een westerse toerist gaat met een indianenopperhoofd op de foto.
Toerisme is de enige inkomstenbron waarmee de ‘authentieke’ cultuur van de indianen nog kan overleven.
Twee gescheiden werelden worden door de foto met elkaar verbonden.
De omarming van de twee personages stelt de schurende vraag wie wie nodig heeft.
De vakantiefoto is het pijnlijke bewijs daarvan.
