Overweging

Statushouders: Welkom hier of NIMBY?

Statushouders
kaart vhuisvesting statushouders

Gisteren werd ik geconfronteerd met de locaties van de statushouders.
Dus de plaatsen waar deze mensen, die hier mogen blijven, worden gehuisvest.
Laat ik voorop stellen, dat ik voorstander ben van opvang van vluchtelingen. Als ik de beelden zie wat velen hebben moeten doorstaan, kan en mag je simpelweg niet anders dan je menselijkheid tonen. De verschrikkingen die menigeen hebben meegemaakt: wat ben ik dan gelukkig dat ik in dit land woon!
Toch zet ik een aantal vraagtekens bij de locaties waar zij komen te wonen.
Dit maal hou ik het bij “mijn” wijk. Ook omdat uit andere wijken waarbij weerstand is dit al naar buiten is gebracht.

Dat deze mensen moeten worden opgevangen staat voor mij persoonlijk buiten kijf. Ze hebben van de IND niet voor niets deze status ontvangen.
Maar wat ik me wel afvraag, is waarom zo veel mensen bijeen gebracht worden in Vrederust.
In de Zwaardvegersgaarde komen maar liefst 80 Statushouders bij elkaar.

Vrederust.
Een wijk die (nog steeds, zoals we onder andere vernamen van het consultatiebureau) door instellingen wordt beschouwd als probleemwijk.
Redelijk recent werd hier veel sloop en nieuwbouw gepleegd, zodat de wijk zichzelf wat zou “overstijgen”. Zou verbeteren. Aantrekkelijk zou worden voor beter gesitueerde mensen.
De armoede was (en is) groot. Veel identieke woningen en slecht onderhoud, voornamelijk sociale huurwoningen maakten, dat toenmalig wethouder Marnix Norder besloot veel “blokken” te slopen en daarvoor in de plaats dure nieuwbouwwoningen (koop) te bouwen. Dit geschiedde ondanks verzet,
Gevolg was waarvoor werd gevreesd, dat veel van de sociale cohesie verdween (die gelukkig in de loop van de tijd weer hier en daar terugkeerde).
Helaas zie je nu, dat veel dure koopwoningen leeg staan. Een grote verbetering van de armoede werd niet bereikt, mede door de crisis. (Woningen die op de nominatie stonden te worden gesloopt, bleven overeind).

In Vrederust staan verhoudingsgewijs met andere wijken, ook veel bijzondere scholen. Niet erg, maar het geeft wel aan, dat het een wijk is met extra problematiek.
Neem De Botter. Ik zeg niet dat ik daar last van heb, althans van het huis zelf. Maar vanzelfsprekend wonen daar onder andere mensen met een verslavingsproblematiek, waar we wel mee te maken hebben op straat.
Voorts staat in De Uithof natuurlijk het Polenhotel (waar ik ook geen moeite mee heb, dit eveneens terzijde).
Vlak naast onze wijk, aan het Vijverzicht staat Mixxinn. Ook onder andere een woonvorm voor begeleid wonen. En zo kan ik nog wel even doorgaan: Vrederust heeft veel “speciale” instellingen en voorzieningen.

Ik schrijf dit, omdat ik van mening ben, dat Vrederust al “zwaar belast” is.
Nog steeds is er veel (stille) armoede en de criminaliteit is echt nog niet verdwenen. Inbraken worden veel gepleegd zoals je ook kan lezen op Social Media.
De werkloosheid alsmede het percentage mensen met een uitkering is (in verhouding tot veel andere wijken in Den Haag) erg groot. Veel ouderen voelen zich (zeker ‘s avonds) onveilig.
90 statushouders zullen zeker een extra druk leggen op deze relatief kleine wijk.
Dan komt daarbij naar mijn mening nog een probleem. Natuurlijk zal daar over gebogen zijn door de politici.
Deze mensen zullen vanzelfsprekend niet terugkeren naar hun land van herkomst, althans, het overgrote deel. Dit houdt in, dat er geschikte woonruimte voor deze mensen zal moeten komen.
Ik hoop, dat niet weer dezelfde fout gemaakt zal worden als indertijd bij de gastarbeiders, dat ze allemaal op een kluwen gaan samenleven. Dit bevordert de integratie niet.

Persoonlijk had ik graag gezien, dat de statushouders meer verdeeld over de wijken (en dan ook alle wijken in Den Haag) waren gekomen.
Niet allemaal in één pand, of zelfs in een speciale containers (oké woonunits) zoals in Leidschenveen/Ypenburg.
Ja, dan krijg ik toch wel een NIMBY gevoel.
Niet dat ik ze niet verwelkom, maar wel op de wijze waarop.

Ik besluit met een laatste opmerking.
Laten we elkaar niet bang maken voor deze nieuwe Medeburgers. Deze overweging is geschreven omdat ik de keuze niet kan onderschrijven ze hier in een dergelijk groot aantal te plaatsen. Niet omdat ik geen statushouders accepteer.
Zou in elke straat één gezin worden geplaatst, was dit verhaal niet eens geschreven. Tenslotte mogen wij dankbaar zijn, dat we hier veilig kunnen wonen en leven, zonder de angst dat we iets verkeerds zeggen, of dat wij worden neergeschoten, met onze eigen privacy, een dak boven ons hoofd en elke dag te eten (al mag dat in sommige gevallen karig zijn: het is meer dan de meeste vluchtelingen hadden).

Please follow and like us:
error

Eén reactie

  • Frans

    Beste meneer Wijsmuller:
    Waarom worden arme wijken wel aangesproken en nooit eens asielcentra gepland in de wijken met woningen in het topsegment, in de volksmond villawijken genoemd?
    Er zijn voldoende sterke argumenten om dat wel te doen. Ik zet ze even voor u op een rijtje: Er is meer ruimte, meer groen, meer frisse lucht, de huizen zijn er groter en dit alles kan leiden tot meer motivatie om niet verleid te worden door de criminaliteit, en te besluiten om bijv. manager te worden of wethouder.
    Een goed voorbeeld doet wonderen.
    De wijken en de bewoners kennen minder problemen. In arme wijken hebben de mensen hun handen al vol aan de bestaande persoonlijke en sociale problemen. Wanneer de gelukzoeker, vluchteling, asielzoeker, toch crimineel wenst te worden c.q te blijven, kunnen zijn buren hem tips geven over criminele activiteiten die beter lonen en waarbij de pakkans kleiner is dan met het algemene kruimelwerk. De bewoners van zo’n welgestelde wijk maken in levende lijve kennis met de problemen die spelen in de echte wereld. Kennis waar ze bij hun andere activiteiten van kunnen profiteren. Er zijn ongetwijfeld meer argumenten, maar ik denk dat ik hierboven de belangrijkste wel heb opgesomd. Het gaat mij er om dat het beter is voor de instromers, beter voor de ´rijke´ buurt en dat er ontlasting plaatsvindt van de ´arme´ wijken. Het opstapelen van problemen is een fatalistische weg, die enkel leidt tot self-fulfilling prophecies waar het de toekomst van deze ´probleemwijken´ betreft. Minstens zo fataal voor de toekomst van deze wereld is het opstapelen van geld en het weren van problemen uit bepaalde buurten. Is er wel eens onderzocht hoeveel van die instromers er al uit goede milieus komen?
    Andere geschikte locaties voor asielcentra zijn stadhuizen. Het oplossend vermogen van politici kan alleen maar baat hebben bij harde proefondervindelijke kennisverwerving. Hoe vaak bent u tot nu toe in uw politieke leven gestruikeld over een ontheemde op de drempel van de fractiekamer van de Haagse Stads Partij?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.