Paal in Wegdek van Harry Zevenbergen

Nog niet eerder heb ik een boekrecensie geplaatst op mijn blog, maar vanaf nu wil ik af en toe aandacht besteden aan boeken die voor mij bijzonder of speciaal zijn.

Harry Zevenbergen is tot eind mei 2009 de Stadsdichter van Den Haag zoals ik hier ook al schreef.

Je zou dus verwachten, dat het een gedichtenbundel was.

Maar dit klopt niet helemaal; inderdaad staan er gedichten in, maar deze worden afgewisseld door verhalen (die vaak slaan op de gedichten die erna komen).

Deze verhalen zijn niet clichématig, ze zijn humoristisch op een soms zwartgallige manier, ofwel somber, maar niet dat je er depressief van wordt; bij een aantal verhalen schoot ik zo hard in de lach, dat mijn dochter me verbaasd aankeek.

Alles is verfrissend origineel.

Dat geldt ook voor de gedichten; zoals gewend van Harry Zevenbergen meestal geëngageerd; al is dat soms verborgen.

Ik heb hem regelmatig zien optreden en eerlijk gezegd vind ik het prettiger zijn boeken te lezen dan om hem aan te horen; zijn manier van spreken is voor mij monotoon, waardoor ik afgeleid word en zijn werk niet “uit de verf komt”.

In Paal in Wegdek maakt hij dat voor wat mij betreft helemaal goed.

Ik heb echt genoten van het verrassende boek (de titel geeft de verrassing goed weer!).

 

 

 De gegevens van het boek:

 

Paal in Wegdek

Auteur Harry Zevenbergen

Illustratie omslag Matthijs Sluiter

Uitgever De Witte Uitgeverij

Aantal bladzijden 64

Prijs € 8,50 (incl. BTW)

ISBN 978-90-78809-70-8

Bestellen www.witte-uitgeverij.nl (bestelnummer WULTPOVE0001) of via de boekhandel.

 

Hieronder een gedicht wat vanzelfsprekend auteursrechtelijk beschermd is en niet zonder schriftelijke toestemming van de uitgever mag worden overgenomen!

 

Happy End

 

al doen we elkaar onnodig pijn maken alles kapot

breken harten en carrières in de knop of op het hoogtepunt

springen in ravijnen leggen ons hoofd voor een aanstormende TGV

 

laat je niet bang maken zelfs als de bus waarin je zit

door moslims, joden of christenen wordt opgeblazen

de lichaamsdelen je om de oren vliegen

 

blijf ademhalen zelfs wanneer de lucht steeds zwarter wordt

ook wanneer het lijkt dat de evolutie niet snel genoeg gaat

je longen zich niet aanpassen aan de omstandigheden

 

laat je hoofd niet hangen zelfs als alles tegenzit

je kinderen moeten vechten in Irak of Afghanistan

en iedere bodybag die terugkomt jouw achternaam heeft

 

in de laatste aflevering

komt alles goed

piepende remmen gillend staal

als de aftiteling verschijnt

lig je in de armen van de ware

 

dat weet je toch?