Nog niet eerder heb ik een boekrecensie geplaatst op mijn blog, maar vanaf nu wil ik af en toe aandacht besteden aan boeken die voor mij bijzonder of speciaal zijn.

Harry Zevenbergen is tot eind mei 2009 de Stadsdichter van Den Haag zoals ik hier ook al schreef.

Je zou dus verwachten, dat het een gedichtenbundel was.

Maar dit klopt niet helemaal; inderdaad staan er gedichten in, maar deze worden afgewisseld door verhalen (die vaak slaan op de gedichten die erna komen).

Deze verhalen zijn niet clichématig, ze zijn humoristisch op een soms zwartgallige manier, ofwel somber, maar niet dat je er depressief van wordt; bij een aantal verhalen schoot ik zo hard in de lach, dat mijn dochter me verbaasd aankeek.

Alles is verfrissend origineel.

Dat geldt ook voor de gedichten; zoals gewend van Harry Zevenbergen meestal geëngageerd; al is dat soms verborgen.

Ik heb hem regelmatig zien optreden en eerlijk gezegd vind ik het prettiger zijn boeken te lezen dan om hem aan te horen; zijn manier van spreken is voor mij monotoon, waardoor ik afgeleid word en zijn werk niet “uit de verf komt”.

In Paal in Wegdek maakt hij dat voor wat mij betreft helemaal goed.

Ik heb echt genoten van het verrassende boek (de titel geeft de verrassing goed weer!).