Manuela
De laatste weken waren enorm druk. Veel energie om naar allerlei evenementen te gaan heb ik niet meer. Een dagje ouder? Of ben ik toch over mijn grenzen gegaan? Ik weet het niet. Voorlopig geniet ik vooral van de mooie dingen die op mijn pad komen, in plaats van ze zelf op te zoeken.
Zo ontmoette ik Manuela.
Tenminste, als ik haar naam goed heb onthouden. Maar volgens mij zit dat wel goed.
Wie regelmatig naar muziekfestivals gaat, heeft haar ongetwijfeld weleens zien dansen.
Bijna altijd in het wit, altijd even sjiek. Slank, met prachtig grijs haar, en altijd swingend.
Gisteren kwam ik terug van het HAGA Ziekenhuis.
Op de Leyweg zag ik een elegante dame lopen en ik wist meteen dat ik haar kende.
In haar hand een klein boxje met muziek, dansend aan de arm van haar man (?), Ed.
Het was een prachtig gezicht.
Ik fietste snel een stukje vooruit, zette mijn fiets tegen een boom en pakte mijn camera.
“Mag ik een foto van u maken?” vroeg ik.
Nieuwsgierig vroeg ze waarom.
Ik vertelde dat ik het zo mooi vond hoe ze zwierend over de Leyweg liep en dat ik haar al vaak had zien dansen op festivals.
Ze straalde een aanstekelijk plezier uit.
Ze vroeg hoe ik heette en stelde zichzelf voor: Manuela. Zelfs in haar naam lijkt muziek te zitten.
Ze vertelde dat ze uit een groot gezin kwam. Muziek speelde daarin al vroeg een belangrijke rol. Destijds draaiden ze thuis elpees en juist die muziek hielp haar door moeilijke en gewone dagen heen.
Voor haar gold echt “Music was my first love and it will be my last”.
Ik zei dat we elkaar vast snel weer zouden tegenkomen. Lachend vertelde ze dat ze elke vrijdag en zaterdag in de Big Bell op Scheveningen te vinden is.
Natuurlijk om te dansen.
Dag, Manuela.
Blijf vooral genieten.
