Persoonlijk

Een dag die totaal anders liep dan gepland



Vanmorgen zou ik een keer uitslapen en mijn man de kinderen wekken en helpen naar school.
Ik weet het, ze zijn oud genoeg dat zelf te kunnen, maar ach, wij en zij zijn dit gewoon gewend en het is wel leuk ze elke morgen even uit te zwaaien in onze hectische dagen.
Helaas had hij een heel slechte nacht gehad, dus ben ik opgestaan.
Daarna beetje geruimd en toen ben ik richting de International School of the Hague gegaan, in de hoop dat ik daar toch een foto mocht maken. En dat mocht!
Dank zij het vroege opstaan kon dit, dus een geluk bij een ‘ongeluk’….
Spijt natuurlijk als haren op mijn hoofd dat ik mijn Canon niet bij me had, want de nieuwe compact camera heb ik nog niet geheel onder controle en ben helemaal niet tevreden met de foto’s.


Tijdens het bezoek van prinses Laurentien werd ik gebeld of ik alsjeblieft met spoed een foto kon maken voor de Zuidwesterkrant.
Dus als een speer deze gemaakt (na de Canon opgehaald te hebben), waardoor de energie verder ontbrak om naar het Binnenhof te gaan voor het burgerinitiatief van Henk Bres en nog veel meer zaken.
Maar mijn grenzen in de gaten houden zijn te belangrijk om die te negeren na een lange periode van op het randje gezeten te hebben (en eigenlijk nog zitten).
En natuurlijk wil mijn rug (en daardoor ook mijn benen) ook nog niet volledig meewerken.

Eigenlijk was ik weer gewend ’s middags een dutje te doen. Maar het is zo zonde van de dag, dus had me voorgenomen dit weer af te bouwen.
Mijn man was gesloopt, dus die heb ik wel zijn bed in gestuurd om even bij te kunnen komen.
Mijn oudste dochter keek me smekend aan of ik haar alsjeblief naar haar werk wilde brengen in deze harde wind. Met haar mooie ogen kreeg ze dit natuurlijk voor elkaar.
Eerst een zalige vegetarische tomatensoep gemaakt en haar gebracht. Daarna boodschappen gedaan en het eten afgemaakt.

Moe, maar toch voldaan deed ik mijn schoenen uit en ging liggen op de bank om te ontspannen met wat nieuws of een docu.
Niet dus.
Mijn man kwam met het voorstel uit te waaien op Kijkduin.
Dat is nooit tegen dovemansoren gezegd! Mijn schoenen waren meteen aan.

Het was zo heerlijk!
De harde wind blies het zand golvend richting zee, waar de zandgolven overgingen in golfjes in het water.
De zee met zijn hoge golven met witte koppen was maar beperkt zichtbaar door de regenbuien in de verte.
De storm, waardoor je nauwelijks kon blijven staan, het zand dat priemde in je gezicht, de zilte smaak van de zee; geweldig!
Al met al eindigde de dag als een sprookje.



Please follow and like us:

2 reacties

  • EdB

    ‘t Hoofd van Henk Bres hoef ik niet zo nodig te bewaren, maar de virtuele frisse wind van Kijkduin is een aanwinst voor de wallpaper verzameling op mijn PC.
    Groet aan man en kids,
    CU
    Ed

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.