Nu ja, voor zover dat in mijn mogelijkheden ligt dan.

Eergisteren viel ik van de trap en gisteren was ik nog steeds hondsberoerd.

Dus toch maar even naar de huisarts gegaan en die stelde vast waar ik eigenlijk al een beetje bang voor was; de ziekte van ménière.

Dit houdt op dit moment in, dat ik duizelend door het huis wankel, een continue ruis in mijn oren heb (enorm storend!) misselijk en doodop ben.

Met de opdracht het een poos kalm aan te doen, de eerste week in elk geval weinig te doen, “nee” te zeggen (desnoods op doktersvoorschrift) en wat medicijnen ben ik weer naar huis gegaan.

Het is erg moeilijk, want stilzitten en weinig doen zit niet erg in mijn aard; ik voel me behoorlijk opgesloten. Ook omdat ik eigenlijk niet naar buiten durf omdat alles tolt en draait.

De komende logjes, als ik niet slaap en in staat ben te schrijven, zijn dus wat is blijven liggen de afgelopen tijd (en eigenlijk was dat wel veel….).