-
Giganten uit de IJstijd

Krantenartikel van mijn mammoetkies uit het AD Op 4 januari 2012 vond ik mijn droomwens: een mammoetkies.
Blootgelegd na een storm op de zandmotor. Wat was ik hier blij mee.
Toen ik las dan in het Omniversum de film “Giganten uit de IJstijd” draaide was ik dan ook wel heel benieuwd: zou het mij nog meer informatie geven, dan wat ik in de tussentijd had geleerd en gelezen?
Op Facebook was een leuke actie: deel en like de film en maak kans op vrijkaarten. En laat ik ook nog twee vrijkaarten winnen?
Vandaag gingen mijn man en ik naar deze film. -
In het AD Haagsche Courant

Ik met de mammoetkies 🙂 Foto: Frank Jansen Eergisteren schreef ik het al; een spannende middag voor mij!
Nadat ik op de zandmotor had gelopen en weer richting de strandopgang liep, werd ik gebeld. Lex de Jonge van het AD wilde graag een artikel in de Haagsche Courant wijden aan de mammoetkies. Of ik wat vragen kon beantwoorden. Natuurlijk! Leuk! -
Een droomwens uitgekomen; een prachtige mammoetkies!

Nog steeds is men langs de kust hard bezig met de kustversterking in de duinen.
Tractoren en andere wekmachines rijden nog steeds af en aan bij het pad langs de zandmotor.
Iemand had op de palen bij de ingang werkhandschoenen geplaatst, alsof je zwaaiend welkom wordt geheten het strand op te gaan.
Door de harde wind wapperden ze heen en weer. -
Fossiele vondsten van de zandmotor

Zoals beloofd; hier een paar dingen die ik op de zandmotor heb gevonden.
Helaas, nog steeds geen mammoettand of kies, wat ik zo hoopte, maar wel andere hele leuke dingen!
Zoals hierboven; delen van slagtanden van de mammoet.
Het is gewoonweg haast onvoorstelbaar dat ooit de Noordzee land was.
Overigens, alle fossielen die je ziet zijn nat; ze moeten in elk geval 6 weken in het water staan om te ontzilten, anders blijft er niets van over nu ze eenmaal ‘op het droge zijn’.
Ze liggen op een snijmat; elk streepje is één centimeter. -
Zeehond op zandmotor Kijkduin

Er waren al vaker geruchten dat er zeehonden zouden zijn op en langs de zandmotor. Vandaag trof ik er één aan. Heerlijk rolde hij in het zand en leek te genieten van de rust aan de zijde direct tegenover de duinen.
Tot een (andere) fotograaf die hem ook ‘vereeuwigde’ ineens opstond en hij weer het ruime sop koos.




