WMO en de hindernissen voor leefbaarheid
Misschien heb je het gemerkt, maar ik ben met vakantie.
Nu ja, ik heb vakantie gehad en heb besloten er nog een poosje aan vast te plakken, maar dan in eigen huis.
Toch, soms kom je een bericht tegen wat echt niet mag en kan blijven liggen. Zoals het trieste verhaal van Astrid Plugge.
En haar perikelen rond de WMO voor haar kind.
Zij hebben een rolstoel nodig en dat is zo vreselijk evident. Iedereen ziet het, maar toch komt hij er niet.
En dan gaat het niet om een volwassene, maar om een kind, dat gewoon verder moet kunnen dat de voordeur. Toch?
Lees verder voor haar verhaal.
De tekst overgenomen van Astrid Plugge:
“Soms is de afdeling WMO van de Gemeente Den Haag en Medipoint, waar ze zorg rondom hulpmiddelen aan uitbesteden, echt om gek van te worden.
“Soms is de afdeling WMO van de Gemeente Den Haag en Medipoint, waar ze zorg rondom hulpmiddelen aan uitbesteden, echt om gek van te worden.
Ilya gebruikt een rolstoel, heeft progressieve medicijnresistente epilepsie, is hypermobiel en heeft lage spierspanning.
De rolstoel die we nu hebben is tweedehands, uit 2011 en kapot. Onderdelen worden niet meer geleverd, dus repareren kan niet meer. Dat is door Medipoint zelf vastgesteld. Maar om een nieuwe rolstoel aan te vragen, moet er eerst een afkeurrapport komen. Want het kan kennelijk niet van mij aangenomen worden.
Dat moet ook weer door Medipoint opgesteld worden. En daar ben ik inmiddels al zes weken mee bezig.
De rolstoel die we nu hebben is tweedehands, uit 2011 en kapot. Onderdelen worden niet meer geleverd, dus repareren kan niet meer. Dat is door Medipoint zelf vastgesteld. Maar om een nieuwe rolstoel aan te vragen, moet er eerst een afkeurrapport komen. Want het kan kennelijk niet van mij aangenomen worden.
Dat moet ook weer door Medipoint opgesteld worden. En daar ben ik inmiddels al zes weken mee bezig.
Niet omdat het ingewikkeld is of omdat er discussie is. Maar gewoon omdat niemand reageert.
Ik mailde op 15 april. Daarna op 29 april, 5 mei, 8 mei, 13 mei en 22 mei en vandaag (27 mei) weer.
Ik heb tussendoor ook gebeld. En ondertussen gebeurt er gewoon niks.
Dus deel ik het maar weer online. Niet omdat ik daar zin in heb, maar omdat ik inmiddels heb geleerd dat er vaak pas beweging komt zodra je het openbaar maakt.
En omdat ik weet dat heel veel ouders van gehandicapte kinderen dit herkennen.
En omdat ik weet dat heel veel ouders van gehandicapte kinderen dit herkennen.
Je moet constant mailen, bellen en achter instanties moeten aanrennen om iets basaals geregeld te krijgen. En dan gaat het nog niet eens om een nieuwe rolstoel (die ellende met nog komen), maar alleen om een afspraak voor een afkeurrapport zodat ik überhaupt een aanvraag voor een nieuwe rolstoel kan doen.
Ondertussen loopt het leven wel door. Er komt een schoolreisje aan en we kunnen inmiddels bijna nergens meer heen, want zijn rolstoel is best essentieel.
En dan zeggen we in Nederland dat iedereen mee moet kunnen doen. Het klinkt zo leuk, alleen merk ik er zo weinig van.”
Please follow and like us:
