Zaterdagmiddag 31 januari was ik op het terrein van het woonwagenkamp op de Escamplaan.

Jarenlang hebben de bewoners gestreden om er te mogen blijven; de gemeente wil namelijk op deze plaats nieuwe woningen bouwen. Voor het kamp is geen plaats meer.

“De tijd van Pipo de Clown is voorbij” aldus Norder.

Een troosteloos gezicht.

Bijna alle woonwagens zijn verdwenen en overal staan grote vuilcontainers.

Lopend over het terrein zag ik dat een stuk was afgezet waar het clubhuis in de nacht van donderdag op vrijdag was afgebrand.

Omdat asbest was ontdekt mag je niet in de buurt komen.

In een grote container zie je nog steeds het vuur smeulen. De bewoners ontkennen iets met de brand te maken hebben gehad.

Voor een aantal bewoners is een nieuwe standplaats gevonden maar niet voor iedereen. Sommige gezinnen zijn gedwongen om in een “gewoon” huis te gaan wonen.

Ik begrijp dat niet erg goed; als iemand kiest voor een bepaalde manier van wonen, zich daar prettig bij voelt, waarom mag dat niet?

Een hele gemeenschap wordt uiteen gerukt.

Nog erger is toen ik hoorde hoe alles in zijn werk was gegaan.

Een bewoner vertelde, dat voordat het ultimatum (dit weekend moesten ze vertrekken) was verstreken, het water en elektra al was afgesloten! Dus geen warmte en geen toiletten; en dat in deze kou!

En dat is niet alles; de bewoners die wel een andere standplaats toegewezen hadden gekregen, hebben dat evenmin; zij moeten wachten op een bouwvergunning.

In- en intriest. Belachelijk zelfs; hoe kan je deze mensen letterlijk in de kou zetten, terwijl ze zich nu uiteindelijk, na al het verzet, hebben gehouden aan het ultimatum? Ik hoop dat er snel een correcte oplossing komt voor de bewoners want als het klopt, is dit wel een ernstige vorm van onbehoorlijk bestuur. Kijk hier naar het interview met de bewoner; ik was echt sprakeloos.