Muziek

Slotavond The Hague Jazz 2011



Zondag was de laatste dag van The Hague Jazz 2011.
De middag begon met heel veel regen; even moest ik echt moed verzamelen om erheen te gaan op de snorfiets, want evenals vrijdag had ik geen zin om met de zware tas te lopen.
Maar er waren zo veel optredens waar ik erg benieuwd naar was!
Ondanks het weer waren ook deze dag veel zalen weer overvol, zeker later op de avond.




Iedereen heeft het vast gehoord of gelezen; er zouden problemen zijn geweest op deze avond. Bezoekers konden niet naar binnen, omdat de beveiliging niet uitbetaald zou zijn. Zelf heb ik er niets van gemerkt; alleen op het festival gehoord. Wel zag ik politie rijden in de gangen van het stadion zelf. Als dit inderdaad het geval was geweest, heeft organisator Ruud Wijkniet het snel opgelost, want overal stonden na de berichten weer alle beveiligers op hun plek.




De sfeer? Was het droog, stonden mensen buiten gezellig te praten, eten of roken. In de tenten en zalen was het geweldig. Mensen dansten op soms een ‘vierkante centimeter’ ook in de zalen waar mensen zitplaatsen hadden gereserveerd,




zoals hier bij Trijntje Oosterhuis. Het was geweldig te zien hoe zij de mensen op wist te zwepen met haar prachtige stem.




Bijzonder vond ik het optreden van Kyle Eastwood. Inderdaad, de (oudste) zoon van Clint Eastwood. Lang voordat hij zou optreden stonden mensen te wachten voor de deuren, omdat deze bij aanvang van zijn concert pas open zouden gaan. En ja, hij lijkt echt op zijn vader (qua uiterlijk dan).




Het eerste optreden dat ik zag was van Lizz Wright. Het was nog middag, maar toen al was de zaal bijna vol. Prachtig….




Maar ook Rowwen Hèze was grandioos! Ik werd gewaarschuwd om een regenhoes over mijn camera te doen, omdat altijd met bier zou worden gegooid. Gelukkig bleek dit niet het geval en was de hoes niet nodig geweest. Buiten regende het wel weer, dus helemaal zinloos was het niet.




Patti Austin. Tja. Een prachtige zangeres om naar te luisteren.
Het was voor iedereen wel even geduld opbrengen tot zij ging optreden! Haar begeleiders speelden en speelden, maar er gebeurde niets. Op een gegeven moment liepen twee begeleiders zelfs naar achteren om polshoogte te nemen. Bladmuziek werd neergelegd, maar nog kwam zij niet. Een koffer met een flesje water en dampende thee werd neergezet, terwijl er nog een nummer werd ingezet.
Eindelijk kwam ze op het podium. Na één nummer vertelde ze, dat ze alle fotografen wel erg ‘annoying’ vond tijdens het optreden en werden we vriendelijk verzocht weg te gaan (gewoonlijk mag je twee of drie nummers fotograferen). Afijn; ik ben dus vertrokken en wat heerlijk rondgelopen.




Macy Gray; ook hier weer superlatieven. Prachtige stem. Prachtig gekleed; ademloos heb ik naar haar geluisterd. Zoals me meer gebeurde, vergat ik vaak te fotograferen.




Binnen hoorde ik enorm opzwepende muziek. Ondanks de drukte (er was nauwelijks meer doorheen te komen) wurmde ik me tussen de mensnmassa om te genieten van Baaba Maal. De mensen namen geen genoegen met het laatste nummer; er moest een toegift komen.




Mijn grootste verrassing deze avond heb ik voor het laatst bewaard. George Clinton & Parliament Funkadelic (zie ook eerste foto). Het duurde ook hier weer even voordat de band begon en ook hier weer een overvolle zaal.




Meeslepend, swingend en heerlijk dynamisch, sexy; het had alles in zich. Jammer dat ik deze maar even kon meemaken; want deze band had ik wel veel langer willen zien! Als deze ooit nog in Nederland komt, dan wil ik er zeker weer heen.

Al met al heb ik weer enorm genoten van The Hague Jazz.
Natuurlijk waren er mijns inziens ook een paar minpunten zoals het weer dat niet echt meewerkte. Verbonden daarmee was mede daarom ook de locatie. Maar ook miste ik de intimiteit van het World Forum. Ik vond het heerlijk in één gebouw rond te lopen en van zaal naar zaal te gaan, zonder van binnen naar buiten te hoeven. De bands die ook gewoon door het ‘congresgebouw’ heen liepen, De gangen die overal versierd waren waardoor je er bij wijze van spreken niet omheen kon.




Natuurlijk hingen hier ook prachtige posters, foto’s en andere attributen, maar ze moesten je opvallen.

Toch kijk ik al met al terug op een spetterend The Hague Jazz met voor mij enorme verrassingen en grote uitschieters.
Ik vind het knap, dat na de vele missers zoals het Royal Beach Concert, Beatstad maar toch ook de verwikkelingen rond Koninginnenach Ruud Wijkniet dit festival zo heeft weten neerzetten.



Please follow and like us:

2 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.