Nooit meer laf

Meer dan een week geleden, als ik me niet vergis, zag ik een herhaling van een indrukwekkende documentaire van de EO van Geertjan Lassche “Nooit meer laf” (helaas zijn de documentaires niet meer te zien via deze link, wel een aantal trailers via Youtube).

Netwerk-onderzoeksjournalist Lassche dook in het oorlogsverleden van verzetsheld Gerrit Gunnink, oud-lid van de knokploeg Meppel, die vlak voor het einde van zijn leven “schoon schip” wilde maken, fouten die hij had gemaakt (of vond dat hij ze had gemaakt) wilde rechtzetten waar mogelijk.
Hierin werd deze verzetsheld imponerend en kwetsbaar in al zijn sterke en zwakke kanten neergezet.

Ondanks dat het al heel laat was, zat ik bijna vastgenageld aan de beeldbuis.
Hij was de laatste verzetsheld die nog in leven was van deze groep en de documentaire die ik zag ging erover, hoe in 1943 het verzet beweerde, dat een onderduiker (Pieter Hoppen) spioneerde voor de Duitsers.
In een vergadering van de verzetsgroep beraadde men zich op deze situatie, waarna Gerrit Gunnink de opdracht krijgt Pieter Hoppen naar Meppel te brengen waar hij omgebracht zou worden. De familie van de onderduiker heeft nooit meer iets van hem vernomen.
Lang heeft de familie naar hem gezocht na de oorlog, in de veronderstelling dat hij in een concentratiekamp had gezeten.

Na vele speurtochten van Gerrit Gunnink met Lassche kwam men erachter, dat deze onderduiker helemaal niet “fout” kon zijn geweest.
Hij kwam in contact met de familie van deze onderduiker waar hij de gang van zaken opbiecht. Hoe moedig!
Uiteindelijk werden de resten van de onderduiker gevonden en na DNA onderzoek, waaruit bleek dat het inderdaad om Pieter Hoppen ging, begraven.

Gerrit Gunnink was uiteindelijk opgelucht dat de waarheid bekend was geworden en tegelijkertijd heeft hij altijd gehoopt dat Pieter Hoppen toch “fout” was in de oorlog; een dubbel gevoel.

Wat wilde Gerrit Gunnink graag, buiten zaken rechtzetten uit zijn leven?
Hij heeft een brief aan de koningin geschreven, waarin hij vroeg om een monument voor alle oorlogsslachtoffers die onterecht om het leven waren gebracht, zoals bij deze zaak. Er zouden veel meer fouten c.q. onterechte slachtoffers gevallen zijn in WOII.
Op deze manier zouden deze mensen toch postuum geëerd worden.
Ik vond het een geweldige geste.
Helaas wordt zijn verzoek niet ingewilligd. Jammer, al is de Tweede Wereldoorlog lang geleden, het blijft belangrijk deze te herdenken. En hebben de nabestaanden van mensen zoals Pieter Hoppen niet ook het recht op een “eigen” monument?

Misschien kan Den Haag als “City of Piece and Justice” hierin iets betekenen? Want eigenlijk gaat het over deze twee zaken; vrede en gerechtigheid.

Please follow and like us: