-
Eddy Boas bij indrukwekkende film Reflections of Courage
Eddy Boas beantwoordt vragen uit het publiek Reflections of Courage
Een (Haags) gezin van 4: vader, moeder en twee kinderen. Eddy Boas was de jongste en geboren in 1940.
Een Joods gezin. Al maakte dat in de jaren 30 helemaal niets uit.
Wat je ook geloofde men hielp elkaar op straat. Lette op elkaars kinderen en sprak met elkaar.
Er was verbondenheid. Tot de jaren 30 vorige eeuw.
Joden kregen toen steeds meer een uitzonderingspositie. En werden steeds meer beperkt in hun doen en laten. -
Herdenking van de Vrijheid
Vandaag herdenken wij ónze vrijheid.
Wat mogen wij al diegenen intens dankbaar zijn, dat we mogen leven in vrijheid. Dat zo velen het lef hadden op te staan en zelfs hun leven voor ons te geven.
Wat is het vreselijk, dat al diegenen die anders waren, zoals Joden, homofielen, Roma’s en ga zo maar door, naar concentratiekampen werden gestuurd om nooit meer terug te keren. -
Nooit meer laf
Meer dan een week geleden, als ik me niet vergis, zag ik een herhaling van een indrukwekkende documentaire van de EO van Geertjan Lassche “Nooit meer laf” (helaas zijn de documentaires niet meer te zien via deze link, wel een aantal trailers via Youtube).
Netwerk-onderzoeksjournalist Lassche dook in het oorlogsverleden van verzetsheld Gerrit Gunnink, oud-lid van de knokploeg Meppel, die vlak voor het einde van zijn leven “schoon schip” wilde maken, fouten die hij had gemaakt (of vond dat hij ze had gemaakt) wilde rechtzetten waar mogelijk.
Hierin werd deze verzetsheld imponerend en kwetsbaar in al zijn sterke en zwakke kanten neergezet. -
Een verhaal over oorlog en bevrijding van Friesland
5 mei herdenken we de bevrijding van Nederland.
Maar niet heel Nederland werd tegelijkertijd bevrijd; eigenlijk een vreemd idee.
Mijn ouders komen uit Friesland; zij waren al eerder bevrijd.
Mijn moeder herinnert zich, ondanks ze nog erg jong was, de oorlog levendig.
Geen wonder; ook zij werd geconfronteerd met vliegtuigen, bommenwerpers en een vader die al op de eerste dag van de oorlog in een concentratiekamp terecht kwam. De kapitein voor wie hij werkte was “fout”; hij liet alle werknemers naar Duitsland deporteren.
Gelukkig hoefde hij daar nog geen jaar te blijven wegens plaatsgebrek. Het concentratiekamp had ruimte nodig voor de “echte gevangenen”.
Ook hebben mijn oma en opa kinderen (en onderduikers) uit de grote steden opgevangen; in het Noorden was er meer te eten dan hier.
allerlei nieuwtjes over Den Haag
