Persoonlijk

Eindelijk vooruitgang

Meeuwen: ze geven mij het vrijheidsgevoel

 

Na mijn ongeluk was ik dom.
Ik had beter naar mijn lichaam moeten luisteren.
Ik dacht, na overleg met de huisarts, met rust en pijnstillers wel weer snel op de been te komen.
Maar rust en ik….. En feit is, dat het simpelweg thuis altijd te druk is en er zoveel ligt.
En ook, voor ontspanning wil ik graag erop uit: dat is wat me op de been houdt.
Dus, pijn verdrongen en beperkingen opgevangen door mijn andere arm.

Maar de pijn in mijn rug, arm en schouder werd met de maand erger. Zo erg zelfs, dat ik me nauwelijks meer kon aankleden en douchen ondanks behoorlijke pijnstillers. Toen ook fotograferen, mijn passie, nauwelijks meer lukte was dat de bekende druppel.
In juni vorig jaar er dus toch maar wijs aan gedaan om bij de huisarts een verwijzing voor de fysiotherapeut te halen. Eigenlijk in de veronderstelling dat het dan wel snel voorbij zou zijn.
Helaas bleek dat, ook omdat ik zo lang had gewacht, niet zo te zijn.
Het effect was wel enorm keer op keer, maar ik merkte dat de beperkingen erg groot waren geworden en ik had alles gecompenseerd. Het werd dus tijdrovend.

 

Hart van Moerwijk

 
Nu, ruim een half jaar verder kan ik eindelijk zeggen dat ik weer op de goede weg ben. Ik heb dan ook een geweldige fysiotherapeute (Yvonne Thoen in Hart van Moerwijk), die me door en door kent (en me weet te remmen op de juiste manier). Nee, klaar nog niet, want de pijn is nog steeds aanwezig, maar ik kan weer mijn camera tillen (af en toe) en kan weer stukken rijden op de snorfiets zonder kapot te zijn.
Het gevoel van vrijheid en de zin om weer dingen te ondernemen komt, zij het in vlagen, ook weer terug. Al moet ik wel nog steeds alles plannen en rustdagen inlassen.
Vandaar ook dat mijn blog nog niet zo intensief zoals voorgaande jaren wordt bijgewerkt.
In hoeverre alles goed komt is en blijft de vraag, want ook heeft mijn duim een flinke klap gehad en is hoogstwaarschijnlijk onherstelbaar beschadigd.

 

God creating the World (door Psy)

 
Ik zal moeten leren zaken niet teveel te bagettaliseren en op tijd aan de rem te trekken. Hulp in te schakelen. Mijn levensinstelling is soms een hindernis omdat ik liever overal de positieve kant van inzie dan dat ik realistisch ben. En liever alles zelf doe…..
Maar, ook hiermee ben ik op de goede weg.
Ondanks het ongeluk en alles erom heen was dit toch een goede les voor mij.
Elk nadeel heeft zijn voordeel.
En als nieuwbakken oma lacht alles me helemaal weer toe 🙂

Please follow and like us:

2 reacties

  • Eduard

    > Vandaar ook dat mijn blog nog niet zo intensief zoals
    > voorgaande jaren wordt bijgewerkt.

    Niet zoveel van gemerkt, Gera. Volgens mij ben je nog steeds zeer actief.
    Blijf bloggen en hou je reputatie als beste Haagse blogster in stand.
    Maar wees voorzichtig. Neem niet teveel hooi op je vork!

    Garoet, Eduard

  • Geertje

    Dank je Eduard! 🙂
    Vorig jaar heb ik wel degelijk een stuk minder geblogd en veel minder kunnen fotograferen dan ik had gewild eigenlijk.
    Maar stoppen is voor mij onmogelijk; het is gewoon te leuk! En te belangrijk voor het kleinere nieuws wat je niet snel ergens anders tegenkomt. Maar ook om zelf alert te blijven.
    En ja, ik ben echt al gekalmeerd en heb geleerd te genieten en ontspannen.
    Het gevoel van moeten gaat er steeds meer uit.
    Aan stoppen denk ik niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.