Eduard Disch in hongerstaking voor IND

Herinnert u zich 2011 nog? Het jaar waarin de politiek besloot Mauro uit te zetten, ondanks dat hij al helemaal “geworteld” was in Nederland.
Gelukkig kon hij uiteindelijk met een studievisum in Nederland bij zijn pleegouders blijven.
Het Kinderpardon dat in 2013 werd ingesteld heette zelfs de Maurowet.
En nu, het lijkt of we weer vóór Mauro zijn beland. Want al zijn kinderen “geworteld” toch worden ze uitgezet.
Op dit moment is er iemand, die al 10 dagen in hongerstaking zit voor het gebouw van de IND aan de Turfmarkt, namelijk Eduard Disch.

Eduard Disch is maar liefst 79 jaar.
Niet alleen kan je hem toch wel op leeftijd noemen, maar hij heeft ook nog maar één nier. Want in 2016 stond hij een nier af aan een bekende.
Dit maakt een hongerstaking wel nóg intensiever!
Gelukkig, zo vertelde hij, heeft hij elke dag contact met een arts.

Op een echt fijne plek zit hij niet. Slapen in de tent mag niet: de Gemeente staat dat niet toe. De stoep is namelijk van de Gemeente, het gebouw van de IND. Daarom kan hij daar wél blijven zitten.
In de nacht zijn er veel junks die rondom de gebouwen dealen en gebruiken.
Maar hij was heel opgelucht na een ontmoeting met één van hun. Deze kwam ‘s nachts namelijk met een opgeheven vuist op hem af. In een automatische beweging maakte ook hij een vuist en zo ontstond “een magische boks”. De man vertelde hem dat ze onderling hadden afgesproken hem met rust te laten, want ze hadden veel respect voor wat hij deed.

Waarom gaat hij in hongerstaking?
De geplande uitzetting van de 13-jarige Ariana raakte hem zo diep dat hij voor zijn gevoel niet anders kón.
Hoe is het mogelijk, dat kinderen die hier “hoorden” weggestuurd werden?
Zelfs al zouden de ouders iets verkeerd hebben gedaan, gelogen hebben over hun asiel, dan nóg mogen kinderen daar niet de dupe van zijn vindt Eduard Disch. Ze raken namelijk getraumatiseerd voor het leven.

Gelukkig mogen Ariana en haar familie hier blijven tot de definitieve beslissing.
Maar het was voor Disch geen reden om zijn hongerstaking te staken.
Hij zegt dat er minstens 300 andere kinderen in Nederland zijn die in dezelfde positie zitten. Zij mogen niet getraumatiseerd raken.
Dus pas op het moment dat er een oplossing komt, hij een toezegging krijgt dat er een regeling komt die ervoor zorgt dat hun leven niet dusdanig wordt beinvloed dat ze getraumatiseerd raken, strijdt hij verder.

Hij zegt:
Ik beeindig mijn hongerstaking wanneer er concrete toezeggingen zijn voor:
1 – Een onmiddelijk kinderpardon voor alle kinderen die meer dan 5 jaar in Nederland wachten op hun verblijfsvergunning, 
2 – Een duurzaam en kindvriendelijk asielbeleid. Bij de beoordeling van de asielaanvraag staat het belang van het kind centraal.

Eduard Disch, oud directeur van een daklozenopvang, is voor mij een man met een heel menselijk gezicht.
Die ook al heeft bewezen menselijk te zijn, ook al door het afstaan van zijn nier.
Ik hoop dat hij zijn wens verwezelijkt ziet worden, want ik ben het met hem eens.
Een kind mag niet de dupe zijn van een beleid dat niet klopt. Een asielzoeker hoort niet zo lang te wachten op een beslissing en een kind mag helemaal nooit de dupe zijn.

Please follow and like us: