Bevrijdingsfestival 2014

 

Mooi weer, relatief hoge temperaturen en een zonovergoten droog Malieveld: alle ingrediënten voor een geweldig Bevrijdingsfeest.
Onder elkaar zeiden we al, het lijkt op Parkpop.
Inderdaad, Parkpop, met een boodschap die je overal zag.
Tijdens de optredens werd het genoemd, maar ook waren er diverse activiteiten die onderstreepten dat we in een (relatief) vrij land leven. Mogen leven.

 

 

Van Aartsen zei toen hij de vrijheidsvlam kreeg aangereikt: “We mogen zeggen en schrijven wat we willen in Nederland. Maar vergeet niet, wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dit ook een ander niet”.
En zo is is het. Als je dit in je achterhoofd houdt, weet je de grenzen van je vrijheid.

 

 

Toch plaats ik nog wel een paar kanttekeningen. Voor wat betreft vrijheid.
Journalisten hebben nog steeds te maken met het feit, dat ze verplicht worden als het hun wordt gevraagd hun “bron” bekend te maken. Dit houdt in, dat je niet altijd die informatie krijgt, die je zou willen. Tenslotte kan dat een getuige bang maken: telefoons kunnen worden afgetapt en mailwisselingen opgevraagd.
En wat te denken van camerabewaking, waardoor je niet altijd privacy hebt? Zo zijn er nog wel wat zaken, die onze vrijheid aantast, we moeten blijven waken wat wel of niet aanvaardbaar is willen we ons vrij (blijven) voelen.
 

 

Maar goed, terug naar het Bevrijdingsfestival.
Een geweldige sfeer, waar ik enorm heb genoten.
Een veld, waar bijna niet meer te lopen viel zo druk was het. Het festival trok bijna 55.000 mensen.
Om van het ene podium naar het andere te komen, moest je een flink stuk omlopen, want door de mensenmassa heen te gaan was geen doen.
Niet alles heb ik dus bezocht, want de moed ontbrak me vaak me door de gezellige drukte heen te worstelen.

 

 
Er waren, naast de twee muziekpodia ook andere zaken te beleven, zoals een grote hoek voor kinderen, een hoek, waar diverse instellingen stonden om je bewust te maken dat het in andere landen lang zo vrij niet is als ons land en een grote tent waar diverse discussies plaats vonden.
 

 

Natuurlijk vond, omdat Den Haag één van de officiële Bevrijdingsfeesten organiseert, ook de indrukwekkende helikopterlanding plaats. Gers Pardoel was degene die uitstapte als ambassadeur van de vrijheid in Den Haag.

 

 
Een goede foto van hem kon ik niet maken, want ik werd weggeduwd door een bewaker.
Maar op het podium kon ik hem wel kieken.
Lang was ik daar niet, want echt mijn favoriet is hij niet echt.

 

 

In tegenstelling bijvoorbeeld tot 2 Unlimited: wat een show gaven zij weg!
Evenals Baciamolemani. Puur genieten.
 

 

Toch wilde ik Tim Akkerman ook zien, dus de moed verzameld naar het andere podium te lopen. Hij klink echt geweldig weer na een tijdje stilte.

 

 

Daarna trad Di-rect op, de slotact.
We mochten drie nummers fotograferen, zoals toch wel gebruikelijk bij bekende bands.
Nooit een probleem, maar dit maal wel.
De belichting was werkelijk waardeloos. Zeg maar liever, er was nauwelijks belichting….
Gelukkig zijn er wel een aantal foto’s gelukt.

Natuurlijk heb ik veel meer foto’s gemaakt, sfeerfoto’s en van de diverse optredens. Meer dan 600 zijn hier (klik) te bekijken. Snel verkleind. Voor privé gebruik kan je me mailen.