Movies that Matter Award Ceremony
Het Movies that Matter Festival heeft dit jaar 14.500 bezoekers getrokken. Dat zijn er 4000 meer dan vorig jaar, maakte de organisatie Amnesty International woensdag op de slotavond bekend.
Het festival draait jaarlijks om films en documentaires die het debat over mensenrechten aanwakkeren.
De Movies that Matter Award Ceremony, tevens de laatste avond, werd op 31 maart geopend door burgemeester Van Aartsen.
Eerst werd de slotfilm van het festival gedraaid.
Een prachtige, intieme en respectvole documentaire van de jonge Chinese filmmaker (slechts 20 jaar toen hij deze maakte!) Shan Zuolong. Hij portretteerde een markante, 83-jarige landgenoot die 60 jaar gevangen had gezeten (volgens hem onterecht). Graag zou deze man een boek schrijven over zijn gebeurtenissen en leven, maar met zijn 93 jarige leeftijd nu was dat onmogelijk wegens zijn ogen en handen die niet meer deden wat hij wilde.
Een paar dagen uit zijn leven werd vertoond in de film, waarin hij vertelde dat zijn leven voorbij was. Zijn jeugd was hem ontnomen. Maar ook toen hij zelf jong was en studeerde, had hij zelf zijn jeugd voorbij laten gaan door zijn passie om dagen te dansen in plaats van te studeren.
Enorm indrukwekkende documentaire!
Daarna werden de awards uitgereikt.
De Camera Justitia Award, de Zilveren Vlinder werd uitgereikt door minister Hirsch Ballin van Justitie voor de film Mugabe and the White African van Lucy Bailey en Andrew Thompson.
Eén van de juryleden was, naast minister Hirsch Ballin van Justitie (voorzitter), Willem van Genugten (hoogleraar Europees en Internationaal Recht), op de foto rechts boven burgemeester Van Aartsen.
De eerste Gouden Vlinder, Amnesty International’s A Matter of ACT Award ging naar de meest imponerende mensenrechtenactivist, advocaat, activist en voormalig gewetensgevangene Shadi Sadr. Shadi Sadr (1974) is expert op het gebied van vrouwenrechten in Iran. Ze was directeur van een inmiddels door de overheid gesloten adviescentrum voor vrouwen en richtte een actiesite voor gelijke rechten voor vrouwen op. Iraanse autoriteiten arresteerden haar meerdere malen.
Omdat zij niet meer aanwezig was in Nederland, werd deze aangeboden door 2 meisjes, voor haar in ontvangst genomen.
De tweede Gouden Vlinder, Amnesty International’s A Matter of ACT Documentary Award, werd aan de regisseur van de beste film uit dit programma toegekend en ging naar Alberto Arce voor de documentaire To shoot an Elephant, in ontvangst genomen door regisseur Mohammed Rujallah.
Winnaar van de MovieSquad All Rights Award was de film No One Knows About Persian Cats en winnaar van de Students’ Choice Award Reporter.
De VARAgids Publieksprijs ging naar Ngawang Choephel, de maker van Tibet in Song.
Ook hier bij Richard Mulder kan je diverse foto’s van onder andere deze avond (week 12 in beeld) terug vinden.
3 reacties
Pingback:
tagrijn
Dergelijke films drukken je met je neus op de triestheid van het bestaan van heel veel mensen. Zo’n Chinese man die 60 jaar in de gevangenis heeft doorgebascht heeft toch eigenlijk voor niets geleefd? Onlaangs zag ik ook zo’n type fulm uit Taiwan. En toen dacht ik: we zitten er alleen maar dul naar te kijken, maar wat doen we er eigenlijk aan. Automatisch denk je dan toch: Amnesty International.
admin
@ Tagrijn
Klopt. Soms zat ik met tranen in mijn ogen te kijken.
Wat is vrijheid toch belangrijk.
Inderdaad was zijn leven voor niets. Hoewel, door de docu komen wel dingen naar buiten; kan het anderen tot nadenken brengen. Wat dat betreft heeft zijn leven hoop ik toch zin gehad. Ik hoop ook dat (misschien ook door de film) hij zijn boek mag schrijven.
Maar schrijnend blijft het voor die mensen…