Lamontjoie, vervolg

 

Vandaag een log met alleen dieren die we tegenkwamen; wie mijn blog meer leest natuurlijk voornamelijk insecten.

Natuurlijk kwamen we veel meer tegen; zo reden we -ja echt!- bijna een das aan in de schemering. Helaas was ik net te laat om hem op de gevoelige plaat te zetten.

Ook reeen; veel kwamen we tegen, maar ook deze waren me te snel af.

Dit jaar zag ik enorm veel vlinders; nog nooit heb ik in deze streek er zoveel gezien, en ook zo veel verschillende soorten!

Mijn favoriete staat bovenaan; de koninginnenpage.

Nog nooit zag ik er zoveel, maar stil zitten was er nauwelijks bij; ze fladderden overal rond.

 

 

Een tweede heel bijzondere vlinder voor mij is de kolibrivlinder. Ook in ons land komt hij wel voor, maar overleeft onze winters niet.

Hij heet zo omdat hij razendsnel als een kolibri met zijn vleugels slaat om met zijn enorm lange tong (duidelijk op deze foto te zien) de nectar uit de bloemen te halen.

 

 

Nog een voor Nederland zeer zeldzame vlinder is deze; de dambordvlinder; een prachtige vlinder die daar regelmatig rondvloog op de droge akkers; schitterend te zien.

 

 

Prachtig blijven voor mij ook de blauwtjes; hier een stel dat in de tuin van mijn vader bezig was voor nakomelingen te zorgen.

 

 

Elke dag, tot ver in de schemering vlogen de zwaluwen af en aan om hun hongerige kleintjes (ja, ze nestelden nog steeds, of weer) van voedsel te voorzien. Af en toe rustten ze even uit op de kabels van de electriciteit of telefoon.

 

 

Als het dan donker werd, namen de vleermuizen hun taak over; zien ze er niet prachtig uit?

 

 

Deze wezel moet wel door een roofvogel die af en aan vlogen te pakken zijn genomen; een grote wond was zichtbaar op zijn rug. Waarschijnlijk werd de vogel tijdens het oppeuzelen verstoord. Wespen en mieren waren druk bezig het dier weer in de kringloop op te nemen.

 

 

Nog een heel vreemd gezicht; ik had het althans nog nooit gezien!

Een grote wesp sleepte een sprinkhaan (die wel zeker 5 keer zo groot als hij moet zijn geweest) een muur omhoog. Ongelooflijk wat een kracht!

Twee keer viel hij met sprinkhaan en al weer van grote hoogte naar beneden, maar hij gaf niet op. Uiteindelijk was hij uit mijn zicht verdwenen.

 

 

De mooiste libellen en juffers vlogen rond rond de waterbronnen. Prachtig waren die felrode,

 

 

maar ook deze zwarte juffer zag ik niet vaak!

 

 

Vlak naast deze juffer zat deze; de namen weet ik niet; zodra ik ze heb opgezocht zal ik ze vermelden; maar ik vond ze zo mooi!

 

 

Zeldzaam in Nederland, maar vaker te zien in Frankrijk zijn deze schitterende spinnen. Hun naam is wel voorspelbaar; de wespspin. Kenmerkend is hun web, dat twee extra zigzag matjes die straalsgewijs vanuit het centrum zijn aangebracht hebben. Je ziet het duidelijk op de foto.

 

 

De laatste foto is voor mij de meest bijzondere.

Een zeldzaam lieveheersbeestje dat ik nooit verwacht had aan te treffen.

In de omgeving waar ik was was nauwelijks bladluis; de hoop lieveheersbeestjes aan te treffen had ik al een beetje opgegeven. Een paar soorten heb ik maar gezien; degenen die ik in Nederland al regelmatig zag.

Tot bij de meren waar ik gister over sprak.

Het was een ramp ze op de foto te krijgen; ze zaten geen moment stil en ook het licht was vreselijk; of te donker of te licht en dat voor een kever van een immens klein formaat!

Ik denk dat ik wel 40 foto’s heb gemaakt om een paar redelijk te krijgen; snel ging ik er met de lens achteraan, proberend hun tempo bij te houden.

Dolgelukkig was ik, toen mijn determinatie wed bevestigd door Johan Bogaert; het is het behaard lieveheersbeestje .

 

In een volgend logje wat anders dan dieren.