Persoonlijk

Lamontjoie, vervolg 2

 

 

Al is Lamontjoie klein, de stad heeft een inwonersaantal van zo’n 400-500 mensen, toch worden er regelmatig activiteiten georganiseerd, zoals alle veel kleinere plaatsen in de omgeving.

Vanzelfsprekend loopt bijna het hele dorp dan uit.

Toen wij er waren mochten we meegenieten van twee van deze happenings.

 

Allereerst vierde de vrijwillige brandweer van Lamontjoie zijn 100 jarig bestaan.

Vanaf een uur of 12 tot ‘s avonds laat (al hebben we dat niet meegemaakt) waren er festiviteiten.

 

Het begon in het “centrum”.

Bij het nieuwe stadhuis hing een bord met het logo van de brandweer met 1909 – 2009 erop en ook stonden er allemaal informatieborden.

Op het terrein van de feestzaal verrop in het stadje stond een hele oude wagen, die door brandweerlui vakkundig werd opengesneden.

Men toonde wat er allemaal moest gebeuren als iemand in zijn wagen bekneld zou komen te zitten.

Ik moet eerlijk bekennen, dat de snelheid typisch Frans overkwam; ik ben blij dat ik hier in Den Haag woon wat dat betreft.

 

 

Het duurde meer dan een uur voordat onder luid geklap de bovenkant van de sloopwagen door de vrijwillige brandweer met een lach er werd afgetild.

 

 

Hierna was een officieel gedeelte.

Een aantal belangrijke personen arriveerden voor het nieuwe stadhuis om de brandweer te feliciteren en aan 3 mensen een medaille uit te reiken. Eerst werd het hele korps gegroet en geinspecteerd, daarna volgde de uitreiking.

 

 

Ook de burgemeester kreeg er een; ook hij was vrijwiliger. Trots werden ze in ontvangst genomen.

Overigens is het burgemeesterschap daar meer een formaliteit dan dat het daadwerkelijk veel inhoudt; de plaatsen zijn onderling gefuseerd.

 

 

Ieder belangrijk persoon hield een toespraak op het drukke plein. In het begin werd er intensief geluisterd, maar de toespraken waren zo immens lang, dat al snel de aandacht verslapte en men gezellig met elkaar stond praten. Natuurlijk werd er wel geapplaudiseerd na afloop van elke rede, waarna men weer doorging met hun praatje tijdens de volgende toespraak. Een komisch gezicht!

 

  

 

Hierna daalden een aantal mensen van de brandweer af van de kerk (Bastide); dat was echt een heel indrukwekkend gezicht!

De kerk is zoals je ziet op de eerst foto behoorlijk hoog en de railing boven lastig overheen te stappen.

’s Avonds was er een feest met de plaatselijke blazersvereniging, maar wij hebben heerlijk thuis een drankje genuttigd….

 

 

Wat ook elk jaar wordt gehouden is de Poulet Grillé (hoop dat ik het goed schrijf).

De plaatselijke voetbalploeg organiseert dit. Het is een manier hun kas te spekken, maar echt een enorm geslaagde.

 

Op het feestplein in het dorp wordt eerst een aperatief gehouden, waarna iedereen een stoel aan de lange tafels die zijn opgesteld in beslag neemt.

Omdat dit ook een perfecte gelegenheid is met elkaar te kletsen, zie je, dat iedereen op een gegeven moment of alvast gaat zitten, of met een grote stift delen van tafels aftekent om die te reserveren, zodat men rond de geimproviseerde bar kan blijven kletsen. Iedereen respecteert deze strepen op tafel; niemand zal op een afgetekend stuk gaan zitten.

 

Op de grond wordt houtskool gestrooid, dat door de vuurmaker eerst vakkundig op temperatuur wordt “geharkt” en daarna onder de grote roosters wordt gelegd.

Onder elk rooster heeft het vuur een andere hitte; je ziet dat ze ook steeds van plaats worden verwisseld door sterke mannen.

Zoals de naam van het evenement al doet vermoeden, zitten er grote stukken kip geklemd tussen deze roosters.

 

 

 

Met sla versierd met spekkies, een lekkere dressing, ham en kippenstrotjes (wat ik dus echt niet lust; gelukkig zijn er altijd liefhebbers naast me) begint de maaltijd, terwijl er wijn, rose en brood op tafel staat, wat continu wordt aangevuld.

Daarna krijgt iedereen een groot bord patat met een enorm stuk overheerlijke geroosterde kip; we hebben echt genoten!

De smaak van de kip is zo anders dan hier; zo meer vlees wat eraan zit en zo smaakvoller; al was er een dressing bij, noodzakelijk is die absoluut niet.

Toe natuurlijk een stuk kaas.

Rond 12 uur was de maaltijd pas afgelopen; maar het is elk jaar dat we het meemaken een groot feest.

 

Morgen, als het lukt een laatste log over de vakantie.

Please follow and like us:

Eén reactie

  • curieuzeneuzemosterdpot

    knap wat brandweermannen telkens weer presteren, zelfs in de meest moeilijke en levensgevaarlijke omstandigheden!

    mooi dat men dit weet te appreciëren en er tegelijk een groot feest van maakt!

    ik zie dat er nog stoelen leegstaan??

    *aan tafel schuif* 😉

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.