* Vakantie Ardennen en thuiskomst
De vakantie in de Ardennen was heel nat.
Regen, regen en nog eens regen. Gelukkig bleken de tenten daartegen bestand, en bleef wat in de tenten lag droog; al hadden we voor de zekerheid onze kleren wel in de auto gelaten.
Mooi was La Roche nog steeds.
Toen mijn man en ik pas bij elkaar waren (zo’n 23 jaar geleden) trokken we elk jaar met de rugzak door de Belgische Ardennen. We kochten een treinkaartje naar een zuidelijke plaats, en stapten uit waar we wilden. Geweldig was dat; je mocht toen nog overal staan waar je wilde; vrij kamperen. Als we zin hadden in een warme douche in plaats van een ijskoude duik in de Ourthe, namen we een plekje op een camping voor een of twee dagen. Zo ook in deze plaats.
Verder genoten we van alles wat de natuur ons bood; we plukten bramen en bessen, appels en pruimen; kortom alles wat we konden vinden om onze makkelijke maaltijden gezond mee aan te vullen.
Uit een stukje nostalgie zijn we daar weer heengetrokken, maar nu met de auto.
We hebben gewandeld; niet lang, want in een mum van tijd waren we doorweekt!
Natuurlijk "hoort" ook een bezoekje aan grotten bij een vakantie aldaar. Niet naar de Grotten van Han; eerlijk gezegd vind ik die te commercieel geworden. Wel naar de grotten van 1001 nacht; alleen de naam al!
Sinds een paar jaar is de tour uitgebreid; prachtige ruimten kan je nu zien. Hier en daar zijn ze met stalen netten en glas extra beveiligd tegen vandalisme. Jammer dat dat nodig is.
Toch was het een ervaring!
Niet alleen stalagmieten en stalagtieten tref je daar aan; vroeger was daar nog de zee.
In de berg waar de grotten liggen zie je nog fossielen uit die periode.
De leeftijd van de druipstenen is immens; elke 200 jaar groeit hij maar met een centimeter aan.
Uniek zijn sommige druipstenen die niet kaarsrecht omlaag of omhoog "groeien" maar ook grillige vormen hebben. Vermoed wordt dat dat komt door wind die in sommige delen aanwezig is.
Op de foto zie je fossiele schelpen uit de tijd dat de zee er nog was.
De thuiskomst was minder leuk.
Er bleek tijdens onze afwezigheid ingebroken te zijn geweest.
Alle mobiele telefoons, een gameboy, een slijptol, wat kleine dingen en mijn laptop waren verdwenen.
Gelukig niet de zaken die echt belangrijk zijn, maar erg sneu voor de kinderen; zeker voor mijn oudste die net een nieuwe had gekregen en daar apetrots op was….
En natuurlijk alle gegevens weg die op de pc stonden.
Geen braakschade, dus geen verzekering. Het ergste is dat we een vermoeden hebben, en dat gevoel is erg onplezierig, en dan druk ik me zacht uit.
Bij het politiebureau werden we waardeloos (lees zeer onbeschoft) ontvangen, omdat we niet volgens het protocol gehandeld hadden. We hadden niet naar binnen mogen gaan, want de technische recherche kan dan weinig meer. Hoe wil je 5 kinderen (we hadden een vriendinnetje van de kinderen meegenomen) die doodmoe en ijskoud (sja, veel kleren waren er niet meer droog!) zijn weghouden?
Een kapje van een gsm die er door de dieven was afgehaald hadden we niet aangeraakt en meegenomen; maar dat was onvoldoende.
De politie vond ons verhaal maar vreemd.
Het enige wat wij wilden was aangeven dat er dingen waren vermist, dat mochten we de spullen op de een of andere manier tegen zouden komen hun in konden schakelen om het terug te halen; verzekeringswerk was toch onmogelijk. En een inbraak die opgelost wordt is meer een toevalstreffer dan regel.
Boos zijn we weggelopen bij het bureau, en hebben bij een ander politiebureau wel ons verhaal kunnen doen.
Daar werd wel een aangifte opgenomen.
Leuk is dat ik werd gebeld door slachtofferhulp van het eerste bureau. Morgen heb ik er een afspraak voor hulp bij een klachtbrief tegen de desbetreffende ambtenaar.
Ben benieuwd wat dat op gaat leveren.
Op dit moment baal ik enorm voor de kinderen, baal ik dat er in mijn huis is rondgesnuffeld, vind het vreselijk dat er een stuk vertrouwen is aangetast en ben vreselijk dankbaar dat er niets wat van werkelijke waarde (onze huisdieren, foto’s, films en sieraden van mijn oma) weg is.
