Gisteren werd ik geconfronteerd met de locaties van de statushouders.
Dus de plaatsen waar deze mensen, die hier mogen blijven, worden gehuisvest.
Laat ik voorop stellen, dat ik voorstander ben van opvang van vluchtelingen. Als ik de beelden zie wat velen hebben moeten doorstaan, kan en mag je simpelweg niet anders dan je menselijkheid tonen. De verschrikkingen die menigeen hebben meegemaakt: wat ben ik dan gelukkig dat ik in dit land woon!
Toch zet ik een aantal vraagtekens bij de locaties waar zij komen te wonen.
Dit maal hou ik het bij “mijn” wijk. Ook omdat uit andere wijken waarbij weerstand is dit al naar buiten is gebracht.