-
Kunstwerken van Igor Mitoraj en Roberto Barni in Muzenstraat
Lopend door het oude centrum kan ik genieten van al die oude panden nog in originele staat.
Prachtig ook de Herengracht met huizen, waarbij je je soms kan wanen in de vorige eeuwen.
Sla je af naar de Muzenstraat lijkt het, alsof je ineens in een totaal andere wereld komt.
Strak, modern en kil.
Het was even wennen; ik moet toegeven dat ik verzot ben op oude herenhuizen; ik hoop dat ondanks de neiging van onze gemeente Den Haag modern en “hoog” te maken, zodat het met andere “cosmopolische steden” kan wedijveren (?), men ook de schitterende panden uit het verleden wil sparen.
Natuurlijk ook het groen dat nu voor de bouwdrift moet wijken!
Toch werd ik in deze omgeving aangenaam verrast toen ik beter keek.
Eerst deze prachtige sculptuur van Igor Mitoraj. Ik herkende de maker meteen; ook in “Sprookjesbeelden aan zee” (lees hier) had ik al werk van hem gezien. Fascinerend!
Toen ik weer richting Herengracht liep keek ik omhoog en zag in ronde gaten van de twee bogen deze prachtige kunstwerken van de de Italiaanse kunstenaar Roberto Barni.
De naam van deze werken zijn Andante en Adagio en zijn geplaatst rond 2000; het waarom van deze naam ontgaat me een beetje; muziek kan ik er niet in ontdekken. Misschien kan iemand anders me daar meer over vertellen?
-
Interactieve sculpturen van beeldend kunstenares Ciska de Hartogh

Beeldend kunstenaar Ciska de Hartogh heeft, samen met diverse andere vrijwilligers, een groot aantal sculpturen gemaakt tijdens diverse Haagse festivals, zoals onder andere tijdens Parkpop (klik op Parkpop voor mijn verslag daar), om aandacht te vragen voor de Aidsproblematiek en alle mensen (en kinderen, waaronder veel zuigelingen) die wereldwijd sterven aan deze afschuwelijke ziekte.
Dit in samenwerking met de stichting Oleanworld Foundation.
De met zwachtels omgeven figuren staan in het Atrium van het IJspaleis in Den Haag.
Prachtig gezicht, zoals videobeelden de hoofden gezichten geven, die diverse expressies hebben.
Gisteren was ik er en gelukkig was het heel stil in het Atrium.
Gefascineerd heb ik staan kijken naar al die figuren, stil en toch bewegend.
Vorig jaar op Wereld Aids Dag had zij dezelfde soort sculpturen gemaakt, maar zonder combinatie van video en beeld; dit vond ik toch een stuk indrukwekkender!
Kijk maar eens naar onderstaande film die ik maakte.
De indrukwekkende film, die vorig jaar werd vertoond was er niet. Ciska bezocht in deze film in het voorjaar van 2007 Thandeka, moeder van twee kinderen ten Zuiden van Kaapstad. In tegenstelling tot veel Aids-slachtoffers durfde zij wel te praten over deze ziekte om anderen bewust te maken over de gevaren van deze ziekte, gesterkt door haar geloof.
In het Atrium werd deze vertoond in een grote container, wat haar huis voorstelde.
Bij haar vertrek vroeg Ciska of zij Thandeka mocht omarmen; wat ook gebeurde.
Vandaar de naam ook van de tentoonstelling, zowel vorig als dit jaar: Arms Around You.
.
In de centrale bibliotheek staan nog een aantal beelden van haar op de begane grond. Wel iets anders van opzet, maar toch vond ik hem erg mooi!
