Hoe verder de “crisis” van de “coronaperiode” achter mij ligt, hoe meer ik iets heb van “ik wil er niets meer van horen. Ik wil het achter me laten”.
Ik herinner me, hoe ik alleen in pak naar mijn demente moeder mocht, waarbij zij me niet eens herkende. Gelukkig mocht ik haar op haar verjaardag ondanks dat dit virus in het verpleeghuis “rondwaarde”, meenemen.
Ik herinner me de kinderen. Zo veel wat voor ons als tiener en twintiger vanzelfsprekend was, werd hun ontzegd. Logisch, maar met grote gevolgen.
Want natuurlijk bracht het echt heel veel leed aan anderen -nog!-, maar waren de beperkingen niet te strikt?
Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik een volgende keer zal handelen.
Maar nog steeds vergeet ik het liever zoveel mogelijk. Sandra Uittenbogaart niet. Zij maakte duizenden foto’s uit die periode. Zij wil 5 jaar na de pandemie hiervan een boek uitgeven.