Niet alleen ik woon in een krachtwijk, prachtwijk, Vogelaarwijk of wat voor naampje het beestje ook mag hebben.

Ook de Stationsbuurt “mag” onder die noemer vallen.

Een lange blog dit keer (en dan eigenlijk nog te beperkt) met veel illustraties; deze oude panden gaan me zo aan het hart, dat ik er gewoon extra aandacht aan wil besteden. Zeker omdat er nog zo veel onduidelijkheid lijkt te zijn en ik hoop, dat iemand me meer kan informeren of dat misschien deze log wel een impuls kan geven de stukje historische rijkdom die we nog hebben te kunnen bewaren voor onze (klein)kinderen.

Want sloop en nieuwbouw is beslist niet altijd de oplossing te komen tot een prachtwijk!

 

De Stationswijk is tot ontwikkeling gekomen sinds Den Haag in 1843 een spoorverbinding kreeg met Amsterdam. Het station waarop de naam van de buurt betrekking heeft is station Hollands Spoor. Dit schitterende station lag toen nog midden in de weilanden (toenmalige Zusterpolder) en zelfs op het grondgebied van Rijswijk!

In 1844 werd een grenswijziging overeengekomen, waarbij het gebied tussen de Hoefkade en de Laak Haags grondgebied werd. Verdere bebouwing van de omgeving kwam er echter pas vanaf ongeveer 1858, toen de Stationsweg het station met de Wagenstraat ging verbinden. Aan de Stationsweg en de Huijgensstraat werden deftige huizen gebouwd.

Nog steeds zie je deze prachtige panden op (onder andere) de Stationsweg; helaas sommigen dichtgetimmerd of verwaarloosd, maar als je daar doorheen kijkt valt de oude glorie je meteen op!

Al vaker schreef ik, dat ik intens kan genieten van oude panden; schitterend wat een aandacht voor detail men vroeger had.

Als je nagaat, dat deze panden er al meer dan anderhalve eeuw staan, en dan nog in dergelijke staat, dan vraag ik me wel eens af, of we de architecten van vroeger niet eens beter moeten bestuderen; huizen van nu hebben niet meer zo’n lange levensduur!

 

 

Omdat de Stationswijk een krachtwijk is, is het noodzakelijk de wijk een “nieuwe impuls” te geven.
Om toerisme te stimuleren, de veiligheid rondom het station te garanderen, zal er veel veranderen.

De Geste groep heeft veel panden rond het Station opgekocht  (voor een spotprijs volgens de HSP) voor sloop, nieuwbouw of restauratie.

De panden op de foto hierboven (nummers 45 – 49 worden op dit moment al gesloopt; jammer. De prachtige muurversieringen en ornamenten zijn al weggehaald, nu is men bezig de rest te “strippen”.

Leuk die muurschildering hè? Onderaan dit artikel kan je meer lezen over de maker (Bedankt voor de info Peter!) *

Het zal niet lang meer duren, voor ze helemaal zijn verdwenen….

Ook niet alle overige panden op (onder andere) de Stationsweg zijn  “veilig”, een deel wordt gesloopt, of ten dele gesloopt; de gevel mag blijven staan; geweldig…..

Ik vind dat onbegrijpelijk; een stuk historisch erfgoed wordt ook hier weer vernietigd.

Ik ben ervan overtuigd, dat deze panden door middel van restauratie in hun oude glorie nog jaren kunnen pronken.

 

 

 

 

 

 

Neem nu deze panden; het rijtje op bovenstaande foto gaat hoogstwaarschijnlijk ook deels plat, behalve zoals het oorspronkelijke plan was, het fraaie pand dat iets verdiept ligt (heet overigens het Hollands Huys) én het pandje dat er links tegen aan staat omdat de eigenaar weigert het te verkopen.

Maarrr… wat vernam ik, dat ook voor het schitterende pand Het Hollands Huys waarop al weer enige tijd een bord prijkt met de tekst “Geste voert hier Groot Onderhoud uit”  en inderdaad wagens voor de deur staan van deze firma, er ook voor deze woning een sloopaanvraag is ingediend bij DSO!
Buurtstation gaat hier tegen bezwaar indienen; laten we hopen dat dat succes heeft!

 

 

 

In het AD Haagsche courant kon je op 6 februari 2009 lezen, dat het oude belastinggebouw, dat nu volledig dichtgetimmerd is, door Geste zal worden gestript en omgetoverd tot een modern gebouw. Goed, dat gebouw verdient in mijn ogen (net als het belastinggebouw dat nu nog in gebruik is), niet de schoonheidsprijs. Maar is dit een juiste keuze?
Kijk maar eens naar onderstaande foto:

 

Ik Citeer AD: “Aan de gevel van dit pand wordt een reusachtige stalen ‘boom’ bevestigd waarvan de takken tot boven het dak ‘groeien. (….)  In de nieuwe gevel komt veel glas, onder meer om het gevoel van veiligheid op het plein te vergroten. Boven op de zes etages komen er nog zes; de eerste twee lagen zijn voor horeca en voorzieningen, de rest gaat op aan 53 woningen. Stevers: Sommige mensen zullen denken: ‘Jezus, wat staat hier nou weer?’ Maar het is net als een schilderij: hoe langer je ernaar kijkt, hoe mooier het wordt. Je weet meteen dat je in Den Haag bent.”
Na te lezen op deze link (klik). 

Inderdaad, Jezus, wat staat hier nu weer?

Op zich geen lelijk gebouw, maar wat doet dat daar in een historische omgeving zo vlak bij het Hollands Spoor????

Dat is toch hetzelfde als de bebouwing naast het Kurhaus; wat zal men daar een spijt van krijgen!

 

 

Kijk eens naar deze prachtige panden naast het lelijke lege belastinggebouw; wat er in de komende jaren mee gaat gebeuren, ik heb geen idee; ik ben al dagen aan het Googelen, maar echte concrete plannen of wat dan ook kan ik niet vinden. Het lijkt soms wel, of het verborgen gehouden wordt. Maar misschien zie ik het te somber; misschien blijven deze panden voor sloop gespaard.

 

 

Een ander stukje dat zal gaan verdwijnen lees ik ook weer in het AD is het karakteristieke “Rode Dorp”. Dit is een hofje, dat al gebouwd werd rond circa 1841 door het Maatschappij van het Nut om de “asocialen” te huisvesten; dus nog vóór de bouw van het Hollands Spoor. In 1985 op werd dit hofje gerenoveerd voor sociale woningbouw bestemd voor alleenstaande jongere ouderen of oudere jongeren. Iedereen kende elkaar, hielp elkaar en iedereen droeg bij aan een leefbare omgeving waar het een genot was om te leven.

Helaas nu niet meer; volgens de site “het rode dorp” nu een getto om in te leven en waar de woningen onbewoonbaar verklaard zouden moeten worden.

 

 

 

 

   

 

 

Jammer; want om te zien vanuit de tram waarmee ik regelmatig rij mooi om te zien!

Zeker met die schitterende muurschilderingen aan de zijde van de Parallelweg.

Volgens Norder zijn het te kleine woningen voor het “huidige tijdsgewricht”.
Op de plek die daardoor vrijkomt, is een ondergrondse parkeergarage gepland met 200 tot 300 plekken. Daar bovenop komen woningen met werkruimte en wellicht een torentje.

Ik vind het MaarNix.

 

Veel veranderingen dus, en dit is nog maar het topje…

Den Haag is al zolang ik me kan herinneren een bouwput, en voorlopig zal het dat wel blijven als ik alle plannen her en der lees.

Laat het met wijsheid gedaan worden, laten we zuinig zijn op wat mooi is.

En waar sloop niet anders kan, laat nieuwbouw in harmonie gaan met de omgeving.

Hoogbouw hoeft niet lelijk te zijn, maar hoe kan je dat in Godsnaam neerzetten bij gebouwen die zo schitterend zijn?

Kijk naar het Binnenhof, dat steeds verder “wegvalt” door de hoogbouw in het centrum; soms wou ik dat ik met een vlakgum deze panden weg kon vegen (bij foto’s ben ik bijna geneigd te photoshoppen).

En dan nu dit soort panden bij Hollands Spoor, waardoor dit schitterend bewaarde gebouw in het “niets” verdwijnt?

Jammer….

Ik hoop dat het mee zal vallen; maar als je ziet wat men al doet op de Waldorpstraat en wat men daar van plan is?

Ik heb er een hard hoofd in.

 

 

 

* info muurschildering:

De muurschilderingen zijn van Herman Berserik.

Op 21 maart 2002 overleed op tachtigjarige leeftijd de Haagse kunstenaar Hermanus Berserik.
Hoewel hij vele jaren in Rijswijk (Park Overvoorde) woonde, maakte hij onmiskenbaar deel uit van de Haagse kunstwereld, onder meer als docent aan de Haagse Academie voor Beeldende Kunst en als actief lid van schilderkundig genootschap ‘Pulchri Studio’. Vooral zijn bijdragen aan het Pulchri-blad werden veel gelezen omdat ze praktische tips bevatten over het schildersvak. Dat beheerste hij dan ook tot in de perfectie. Zijn schilderijen – stillevens met nostalgische voorwerpen, zelfportretten, soms met een surrealistisch trekje, stadsgezichten en landschappen – ademen een eigen sfeer uit. Iedereen in Den Haag kent zijn gevelbeschilderingen op de hofjes van de Hoefkade vlakbij het Hollandse Spoor, de woonwijk van zijn jeugd. Herman trouwt in 1947 de fotografe Mien Voûte.

Leerling van Rein Draijer, Willem Rozendaal en Willem Schrofer. Lid van onder meer Pulchri Studio, Vereniging Vrij Beelden 1948-1949, De realisten 1951-1960, Verve 19551-1957, de  Haagse Kunstkring, de vereniging van Zeeschilders vanaf 1985 en de Haagse Etsclub. Verkreeg o.m. de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst in 1948 en 1949, Jacob Marisprijs voor materiaal in 1950, de David Roëllprijs in 1951, Jacob Marisprijs voor grafiek in 1952 en 1960, Jacob Hartogprijs in 1963 en Jacob Hartog oevreprijs in 2000.

Zijn werk is onder andere te vinden in het Haags Gemeentemuseum, Het Nederlands Postmuseum in Den Haag en Rijkscollectie.