Maaibeleid: soms te erg te zien
Ik loop vreselijk achter met mijn blogs. Eigenlijk zou hier een recent nieuwtje moeten staan, maar dit gaat me zo aan het hart. Het maaibeleid van (ook) de gemeente Den Haag.
Ik zal het verderop uitleggen waarom ik boos was.
Maar eerst wat anders: prachtige beelden uit de Uithof.
In een strook langs de Wen grazen elke zomer Schotse Hooglanders.
Het leek, dat er dit jaar andere runderen dan voorgaande jaren waren. Ik heb een vaste route waar ik op zoek ga naar vogels, insecten en dergelijke, maar mijn pad werd versperd door zo’n grote koe. Normaal durf ik er prima langs, maar deze bleef me aankijken en kwam steeds dichter op me aflopen.
Ik koos dus eieren voor mijn geld en liep terug. Het was al avond en het was heel rustig.
Dat het een slim plan bleek zag ik later. Een hooglander schrok enorm van een bootje dat hoge golven veroorzaakte en nam een spurt het pad op. De “oude” runderen waren dit gewend. Deze echter raakte echt in paniek.
Er zijn planten die op mijn lijstje staan in het echt te mogen zien. Een ervan was de bijenorchis.
Mijn hart maakte een sprongetje toen ik deze zag!
Wat is hij mooi van dichtbij….
Hij is natuurlijk nu niet meer te zien: ik hoop dat ik hem volgend jaar wel weer kan zien!
Tsja, en dan waar ik van schrok.
Op een veld langs dat pad staan enorm veel kaarden. Kaarden waren vroeger (tot 2017) beschermd: je mocht ze zelfs niet verplaatsen. Ik ging elk jaar kijken naar hoe ze bloeiden, welke bijen en andere geleedpotigen erop af kwamen en hoe de putters in de herfst en winter van de zaden snoepten.
Helaas!
Op het moment dat de kaarden de bloemstengel kregen werd er gemaaid. Op de foto hierboven zie je het resultaat. Vroeger, toen de kaarde beschermd was, mocht er eventueel alleen in oktober worden gemaaid.
Het maaien is zo grondig gebeurd, dat de kaarden zelfs tussen de takken waar egels en muizen en dergelijke zich kunnen verstoppen omgehakt zijn.
Het veld staat nu vol grassen, zuring en brandnetels.
Rijke of specifieke voeding voor solitaire bijen en putters is verdwenen.
Het erge is, dat een kaarde een 2-jarige plant is. Pas het tweede jaar bloeit de plant. Dit betekent dus, dat er kans is dat er maar om het jaar kaarde te vinden zijn. Ik vind dat erg. Een evenwicht is verstoord.
Natuurlijk heb ik contact met de Gemeente Den Haag opgenomen.
Ik heb gevraagd of ze voor komende jaren hun maaibeleid aan kunnen passen en áls ze móeten maaien een deel kunnen laten staan.
Er verdwijnt genoeg natuur.
Maar daarover in een latere blog meer.
Door de schitterende ondergaande zon, werd ik toch een beetje blij weer.
