Eindelijk, daar wastie dan: de zon!
Eindelijk, daar was de zon….
Vanmorgen vroeg scheen hij al fel door het keukenraam, waardoor de oranje vuurdoornbessen leken te stralen. Het beloofde een mooie dag te worden.
Toen ik even zonder jas naar buiten liep viel het echter wel tegen. Wat was het koud!
De wind maakte het schraal. Maar die zon! Eindelijk….
Na een paar boodschappen ben ik naar De Uithof gegaan om te genieten.
En de regenachtige dagen en de voorjaarsstorm achter me te laten. Vitamientjes op te doen.
Het was zalig. Wel scheen de zon zo fel, dat er slecht foto’s te maken viel. Het gaf niet. Het was ook met mijn ogen puur genieten.
Het was vreemd soms, het contrast met de schrille kou en de kleuren. Zoals deze judasoor. Die lag er echt bij alsof iemand zijn oor was verloren.
Langs het water van de Wen leek het nog kouder. IJskristallen lagen op blaadjes en gras en dat, terwijl het niet meer vroor en het middag was. Te guur om te smelten?
De enorme regenval van de afgelopen tijd had zijn sporen achter gelaten. Paden waren ondergelopen. Maar ook de storm had zijn stempel achter gelaten. Bomen waren omgewaaid en takken lagen op de grond of hingen wankel in de boomtoppen. Op een paar plaatsen durfde ik dan ook nog niet te wandelen.
Een buizerd vloog in een boom. Op het moment dat ik mijn fototoestel pakte vloog hij echter weer op. Ongelooflijk want het was toch wel een afstand van zo’n 100 meter! Hij had mij ook in de gaten….
Verderop allemaal kale bomen met lege takken. En ineens, een roos!
Hoe verrassend. Prachtig die kleur in de winter.
En dat, terwijl ijs op ondergelopen land lag….
Morgen wordt het weer zonnig. Koud vast weer. Maar zon is toch veel beter dan die regen?
Van mij mag de winter zo blijven. Ik wen wel aan de kou en je kan je erop kleden.
