Dodenherdenking en Bevrijdingsfeest
Nog twee dagen en dan is het alweer 4 mei.
De dag dat we alle oorlogsslachtoffers herdenken.
Of ik dit nu doe bij een herdenkingsplechtigheid of niet, deze dag gaat nooit zomaar aan mij voorbij. De Tweede Wereldoorlog heb ik dan wel niet persoonlijk meegemaakt, maar ik ben van de generatie erop volgend. Dus heb vele verhalen gehoord en ben opgevoed met de oorlog.
De dag erna vieren we de Bevrijding. Het was voor velen, ook voor mijn ouders en grootouders, echt een bevrijding.
Sinds 11 september, de dood van Theo van Gogh en Pim Fortuijn heeft het woord Vrijheid wel een andere lading gekregen.
Vrijheid is dan nog wel in ruime zin aanwezig in Nederland, maar door deze gebeurtenissen is het steeds lastiger geworden jouw individuele vrijheid te waarborgen.
Je mag zeggen en schrijven -tot op zekere hoogte- wat je wilt zonder bang te hoeven zijn opgepakt, gemarteld of zelfs gedood te worden. Maar onze privacy is kleiner geworden dan ervoor.
En dat is iets wat mij zorgen baart.
Ook dit neem ik op 5 mei in gedachten.
Ik hoop dat meerdere mensen dit doen, want vrijheid is, zoals ik al zo vaak schreef, niet iets vanzelfsprekends: dit is iets waarvoor wij moeten vechten, al klinkt dat dubbel op deze dag.
Maar niet alleen dit.
De spanningen in de wereld, niet alleen in Rusland, nemen toe.
Wij leven nog wel in vrijheid, maar vaak heb ik het gevoel, dat we op een tijdbom leven.
Ik hoop dat onze wereldleiders de juiste beslissingen nemen en ervoor zorgen, dat (burger) oorlogen worden beslecht, diplomatiek twisten zullen afhandelen, zodat ook onze kinderen en kleinkinderen veilig opgroeien en diegenen die nu nog de vrede niet kennen, ook ervan mogen genieten.
Laten we dankbaar zijn voor de relatieve rust die nu nog hier heerst en samen werken aan een wereld waarin vrede vanzelfsprekend is.
Wan het moet toch mogelijk zijn ondanks onze onderlinge verschillen?
Zowel op grote als op kleine schaal…..
