Berichten uit de vorige eeuw
Bent u wel eens berichten uit de vorige eeuw tegen gekomen?
Ik nog nooit bewust.
Tot onlangs, toen zag ik zo’n bericht en was echt even onder de indruk.
En stond helemaal verbaasd, dat ik niet eerder Berichten uit de vorige eeuw was tegen gekomen.
De Stichting Haags Industrieel Erfgoed (SHIE) is opgericht in 1993 en meer dan 30 jaar actief op het gebied van inventarisatie, behoud en herstel van het industrieel erfgoed in de Haagse regio. Dit gebeurt zowel door het laten restaureren van bijzondere objecten, zoals muurreclames en zich in te zetten voor behoud van bedreigd erfgoed en door het uitdragen van kennis over industrieel erfgoed.Een prachtig voorbeeld van muurreclame kan je hier (klik) zien.
Er waren honderden berichten op muren te zien in diverse wijken.
Op de pagina van de Stichting kan je ze allemaal beijken. Helaas wordt deze site niet meer onderhouden, maar blijft hij wel bereikbaar.
De Stichting Haags Industrieel Erfgoed heeft de site onder zijn beheer genomen.
Op nummer 310 zie je het bericht dat ik fotografeerde. Hier ook met tekst, zodat het verhaal toch levend blijft.
Verhaal van Keesje Groot, verteld door Piet Groenestein
Oorlogstijd.
Het is najaar 1944, oorlogstijd en Hongerwinter. Keesje Groot is een opgeschoten jongen van 14 jaar. Hij heeft veel vriendjes en leeft in een meer dan beroerde tijd. Mensen stierven letterlijk van de honger. Een van zijn vriendjes is Pietje Stoet. Het groepje vrienden bestond uit de “schoffies van de buurt”. Die schoffies” hadden de gewoonte elkaar een bijnaam te geven. Piet Stoet – bijvoorbeeld – , werd door zijn vriendjes “Honing” genoemd, omdat zijn andere vrienden als een klit aan hem hingen. Van Keesje Groot is geen bijnaam bekend. Keesje en zijn vriendjes zaten toendertijd op de lagere school in de van der Duinstraat.
Donderdag 22 november 1944
Keesje en Piet liepen op een donderdag (het was 22 november 1944) op straat toen de moeder van Keesje aan hem vroeg: “Keesje, hier heb je wat geld. Kijk of je bij de groenteboer iets te eten kunt krijgen. Let op, neem ook de bonnen mee”. Zoals bekend waren die bonnen nodig als je iets van eten wilde kopen. “Goed mam”, zei Keesje tegen zijn moeder en ging met zijn vriend Pietje op weg. Het zal blijken dat dat de laatste woorden waren die zijn moeder van Keesje te horen kreeg.
Op de Stille Veerkade- daar zat de groenteboer – hoorden Keesje en zijn vriend Piet dat de winkel van Simon de Wit op het Spui werd geplunderd. Daar gingen ze op af. Volgens een ooggetuige had een paar vrouwen de winkelruit ingeslagen om grote ronde kazen uit de etalage te halen. Echter, het bleken ” namaak-kazen”, te zijn, gemaakt van een soort etalagemateriaal.
Bij de winkel
Keesje was inmiddels gearriveerd bij de winkel van Simon de Wit. Hij sprong door de ingeslagen winkelruit de winkel in en pikte twee zakjes puddingpoeder. Hij werd – ongelukkig genoeg – op heterdaad betrapt door een SD-er. Deze hield Keesje aan samen met twee vrouwen. De SD zorgde voor versterking en assistentie. Met SD-officier Munt werd overlegd gevoerd met als resultaat het besluit om Keesje standrechtelijk te fusilleren.
Fusilleren
Volgens een ooggetuige werd een vuurpeloton opgetrommeld. Een Duitse SD-er dwong Keesje eerst op een bord te schrijven: “Ik ben een plunderaar”. Toen moest hij voor dat vuurpeloton gaan staan en werd hij doodgeschoten. Een SD-officier gaf Keesje een “genade schot”. De twee vrouwen die ook aangehouden waren moesten toekijken hoe het fusilleren werd uitgevoerd. Ik kon de namen van deze twee vrouwen niet achterhalen. Keesje moest als voorbeeld voor ander mensen twee dagen in de regen blijven liggen met het bord om zijn nek. Niemand mocht bij hem komen, ook zijn moeder niet. Een vreselijke situatie. Pas na twee dagen werd het lichaam van Keesje vrijgegeven en naar het mortuarium van een ziekenhuis gebracht.
Zijn vriend Piet Stoet kon maar net ontkomen en is naar huis gevlucht. Hij mocht van zijn ouders de eerste dagen niet meer naar buiten.
Begrafenis
Keesje Groot is kort daarna onder grote belangstelling begraven op begraafplaats Sint Barbara. Op zijn grafsteen kwam te staan dat Keesje stierf door een noodlottig ongeval. Die grafsteen is na ongeveer tien jaar geruimd en dus niet meer terug te vinden.
