Herman van Veen
Heel jong was ik, toen mijn vader me meenam naar het Congresgebouw.
We zouden naar Alfred J. Kwak gaan; wat dat precies was wist ik niet, net zomin als dat ik Herman van Veen kende.
Maar toen ik het verhaal hoorde, de prachtige stem en de viool hoorde was ik in een andere wereld. Herman van Veen verdween, en daarvoor in de plaats kwamen al de figuren waarover hij vertelde.
Een prachtig moment was toen het verhaal ging over de bijen in de wilgenboom. De zaal was bijna helemaal donker en in het midden hing een spiegelbal die draaide. Een spot werd daarop gericht en er verschenen allemaal “bijen” op alle muren. Gebiologeerd keek ik naar al die vlekjes. Bijna vond ik het jammer dat het afgelopen was; gelukkig het verhaal nog lang niet!
Het was een van de mooiste momenten uit mijn jeugd; nooit ben ik de werkelijk betoverende middag vergeten.
Alfred J. Kwak is natuurlijk als striptekening op tv geweest; ook mijn kinderen hebben daarvan genoten. Maar het haalt het niet bij de theaterproductie.
Overigens gaat een deel van de opbrengsten van Alfred J. Kwak naar UNICEF, waar Herman van Veen jarenlang bestuurslid en welwillendheids-ambassadeur van was.
Dit was dus mijn eerste kennismaking met Herman van Veen.
Prachtig vind ik zijn liedjes, en speciaal “Anne”, de naam van mijn jongste dochter.
Toen ik hoorde dat Herman van Veen in Paagman op zou treden en signeren heb ik een plaatsje gereserveerd en het singeltje (ja, nog echt vinyl) Anne opgezocht.
Het optreden gisteren was ter gelegenheid van de presentatie van zijn nieuwe CD en boek “Woorden op mijn zang”, een soort ode aan zijn aan kanker overleden vriendin Franka. Net als toen met het optreden van Alfred J. Kwak waren er momenten dat ik me in een andere wereld waande. Wat een betoverende stem heeft hij!
Met een handtekening stapte ik blij de tram in.
Tweet
