Mens/Maatschappij

Tenten van daklozen steeds zichtbaarder in stadsbeeld

Tenten
Buiten slapen, met en zonder tenten

Vorige maand fietste ik langs het Koekamp. Het viel me op, dat ik mensen in de open lucht zag slapen.
Wel op een luchtbed. En met een gitaar. wc papier en blikken bier naast de slaapplek.
Tenten zag ik niet. Maar de temperatuur was ook nog aangenaam.
Ik had het erover met Chris Schram. Hij vertelde, dat het de laatste tijd veel erger was geworden. Het waren voornamelijk Oost Europese mensen was hem opgevallen.

Tenten
Ook hier op het Koekamp tenten open en bloot
Tenten
Laveloos bij het homomonument, een tent zie je rechts verborgen onder het bladerdek

Op internet lees je hetzelfde.
Veel Polen die hier geld proberen te verdienen, maar hun werk verliezen door wat voor omstandigheden ook.
Wat dan? Terug naar huis?
Vaak is dat geen optie. Of er is geen geld voor een terugkeer, of ze willen de afgang niet meemaken.

Eergisteren fietste ik weer langs het Koekkamp.
Ik zag toen een aantal tenten staan. (Overigens, ook mensen gewoon open en bloot slapen, met flessen alcohol naast zich).
Voorheen zag ik de kampementen alleen verborgen in de bossen/parken.

Triest.

Caspar Zwart
Caspar Zwart op het Malieveld

Maar er zijn ook mensen die voor dit leven kiezen. Ik heb een aantal daklozen gesproken, die hiervoor hebben gekozen. Op het moment van het gesprek dan.
Caspar Zwart bijvoorbeeld.
Een dakloze, maar niet zo maar een.
Zijn verhaal is indrukwekkend en schrijnend tegelijk. Hij wil niet geholpen worden: hij staat achter elke keuze in zijn leven. Dat hij daardoor vaak door diepe dalen gaat is voor hem onbelangrijk. Hij noemt het een “awakeningsproces”.
Hij wil een mooie wereld. Waarbij jeugdzorg, educatie en belastingen verbeterd moeten worden volgens hem.
Hij ging daarom zelfs in hongerstaking. Wat een (tijdelijke) arrestatie tot gevolg had, omdat de GGZ crisisdienst vreesde voor zijn gezondheid.

Caspar Zwart
Hij moest wel zijn tent afbreken

Sinds juli vorig jaar heeft hij geen inkomen meer.
Omdat hij ontslag nam, kreeg hij geen WW. Omdat hij dakloos is, natuurlijk nu ook geen ander inkomen. Hij slaapt buiten, vertelt hij me. Hij heeft verschillende steden bezocht. Veel instanties vertrouwt hij niet meer. Opvang is na zijn eerdere negatieve ervaring dus geen optie.
Hij vertelt, dat hij ook bij vrienden en familie kan en kon slapen, maar hij wil vrijheid.
Want zijn vrouw wilde niet meer dat hij terug kwam na de hongerstaking op het Malieveld. Wat hij overigens volledig begrijpt.
Hij moest wel zijn tent op het Malieveld afbreken, terwijl de Moelanders op het Koekamp er nog steeds stonden?

Ik vind Caspars motieven mooi, maar zijn eisen helaas onrealistisch. Nog steeds wil hij een mooie wereld bereiken en hoopt dat door zijn acties hij anderen weet te bereiken.
Als je op internet zijn verhalen leest, lijken ze mij treffend voor veel mensen die niet (meer) passen in deze samenleving. Ze zijn het spoor bijster.
Triest dat zij de boot missen. Terwijl hun verhaal zo kinderlijk puur lijkt. Maar (in sommige opzichten helaas) onbereikbaar.
Caspar is op alle social media te volgen: hij is daar ook erg actief.

Please follow and like us:

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.