Zit ik, na een enerverende sardientjesrit in Randstadrail gelukkig eindelijk in ‘mijn’ tram 9, hoor ik na de afkondiging van een halte vreemd gefluister.
Ik kijk om me heen; heeft iemand een Ipad, Ipod of iets dergelijk aan staan?
Nee, er is niemand die luistert naar iets dat op teksten lijkt.
Een paar haltes verder hoor ik weer vreemd gefluister.
Mijn zoon kijkt me aan en vraagt me: ‘Wat is dat mam?’.
Geen idee.
Tot ik me op het geluid bij een volgende halte ga richten; het is Engels!