Paraffine: een stukje nostalgie

Jam.
Wat maakte mijn moeder dat vroeger vaak!
Urenlang zochten we in het najaar rozenbottels en bramen in de duinen om ze daarna te verwerken in de lekkerste jams.
En natuurlijk moesten in dezelfde periode de pruimenbomen leegehaald worden, voordat deze lekkere vrucht beurs op de grond viel, of dat de vogels er hapjes uitpikten.
Dan stond mijn moeder uren in de keuken.
De vruchten werden schoongemaakt, gekookt met geleisuiker, gezeefd en dan goot ze de jam in de met soda uitgewassen en met kokend water omgespoelde glazen potten.
En dan kwam het.


Bovenop de jam kwam een plakje paraffine voordat ze het met een deksel of doek afsloot.
Heel lang was de jam daarop houdbaar.
Ik zie dat nooit meer gebeuren, dat jam wordt afgedekt met paraffine en toch is het een beeld dat ik nooit zal vergeten. Wat vond ik dat spannend; dat ronde schijfje dat betekende, dat de jam klaar was in de donkere kast opgeborgen te worden (voor zolang hij het in ons gezin ‘overleefde’).

Vandaag liep ik over het strand bij de zandmotor en mijn oog viel op iets heel bekends!
Paraffine….
Ik kon het niet nalaten het stuk mee te nemen. Ik vraag me af wat het daar deed? Verloren door een sporter of aangespoeld door een olieplatform?
Het was in elk geval nog aardig heel en zag er schoon uit.

Overigens heb ik nog veel meer gevonden; een boel fossielen. Helaas weet ik niet waarvan al ben ik er bijna van overtuigd dat één ervan een deel van een slagtand van een mammoet is. Maar daarover misschien later meer.

Tweet

Please follow and like us: