*Grote pech……
Gisteravond hadden de kinderen kerstdiner op school. De hele dag waren ze ermee bezig; kleren uitzoeken, nieuwe kopen. Mirjam had twee paar nieuwe schoenen gekocht en zich helemaal mooi opgedoft. 
Met lekker gemaakte spulletjes gingen we zwaarbepakt naar de auto. Zoals gebruikelijk 
was Mirjam het laatst; op het allerlaatste moment “nog even dit!”.
De andere kinderen zaten al in de auto, en wij stonden te wachten….In de verte zag ik een auto aankomen, Bert riep: “Mirjam stop!”
Toen zij verdwasd keek, gilde ik nog “Wacht!!!!”
Ze zette een stap en stopte, maar helaas, te laat. Nog nooit heb ik haar zo horen gillen. Mam! Ik kan niet meer staan!!!!
Zo gingen de andere kinderen met hun grote broer naar school, en zaten wij in het ziekenhuis. Haar been (zowel kuit- als scheenbeen) was gebroken, en moest worden gezet (gelukkig dat de breuk niet te gecompliceerd was.
Als troost kreeg ze een lief beertje; maar prettig was het niet!
Hier ligt ze (na een hele lange tijd in het ziekenhuis) thuis; het knuffelbeertje rechts op de andere bank 
