Er zijn van die dagen….
Die niet beginnen zoals je zou willen.
Een “ochtendspits” die duurt tot half 11 (al die wisselende roosters van kinderen), een enorm ochtendhumeur, terwijl je toch best redelijk hebt geslapen, regen terwijl je er eigenlijk uit wilt, een wasmand waar alles overheen puilt omdat de kinderen hun kamers hebben opgeruimd, gezondheid die niet wil meewerken om datgene te doen wat je wilt, een telefoontje dat je verwacht maar uitblijft en een paar pubers die anders beslissen dan je wilt.
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen, dat mijn humeur me het meeste dwars zat.
Tijd dus om schoon schip te maken en problemen op te lossen; hulptroepen inschakelen dus.
Resultaat? Een gezellig gesprek met mijn ouders (die een paar wassen meenamen; wat een luxe!) en een gezellig gesprek met een collega.
Mijn man die daarna de boodschappen deed en ging koken, mijn zoon die de afwas deed en mijn dochter die een zware boodschappentas meezeulde terwijl ik alleen de Nieuwe Revu droeg, waarin deze week een foto van mij in stond. Foto’s die je op Nu.nl upload (deze dus), kunnen als “foto van de week” in dit tijdschrift worden gepubliceerd.
Dat was dus een beter eind dan een begin…..
