Yvonne Keuls viert haar 80e verjaardag in Paagman

Gisteren werd Yvonne Keuls 80 jaar. Vandaag werd haar verjaardag in Boekhandel Paagman gevierd. Zij werd geïnterviewd over haar werk en leven en nieuwe boek Gedragen op de wind door journalist, criticus en schrijver Jan-Paul Bresser.

Natuurlijk hoort bij een verjaardag een taart, die zij daar mocht uitblazen.
Ik vind het onvoorstelbaar dat zij al 80 is!
Zo adrem, spontaan, energieke vrouw; ondanks dat ik beself dat ze al lang schrijft, kan ik gezien haar uiterlijk het haast niet geloven.

Ik sprak erover met een man, die haar optreden zou filmen.
Tijdens het gesprek kwam ik erachter dat hij haar echtgenoot was.
Ik stond perplex.
Hij was al 83 en net als zij zo jong qua overkomen.
Yvonne Keuls en hij waren al 60 jaar getrouwd.
Trots (en terecht) was hij op haar.
En nee, niet altijd ging hij met haar mee.
Maar met dit soort gebeurtenissen wilde hij er wel bij zijn (en dus ook filmen).
Zo ook was hij afgelopen donderdag meegegaan naar het Letterkundig Museum waar werd bekendgemaakt dat zij in in 2012 de Haagse Cultuurprijs ontvangt.
Tijdens de TongTong fair volgend jaar zal deze worden uitgereikt.
De Haagse Cultuurprijs wordt sinds 1999 eens in de twee jaar uitgereikt aan een persoon, groep of instelling die een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan het culturele belang van de stad.
Als je de ‘rol’ zag die Jan-Paul Bresser uitrolde van alle werken die zij heeft geschreven, sloeg je figuurlijk toch even achterover…

Van Jan-Paul Bresser kreeg zij een cadeau; een prachtige zijden Indische sjaal, waar ze erg blij mee was en ook direct omdeed.

Het interview zelf werd op een heel verrassende manier gedaan.
Jan-Paul Bresser vroeg haar dingen naar aanleiding van het A-B-C; elke letter stond voor een bepaald woord dat betrekking op haar had. Over dat woord werd openhartig gesproken.
Een geweldig interview mee te maken. Veel over haar achtergronden, waarom ze zo betrokken is in haar verhalen en natuurlijk ook haar leven zelf werd duidelijk.
Veel is vanzelfsprekend na te slaan in diverse boeken, interviews en dergelijke, maar ook hoorde ik veel nieuwe dingen. Mijn respect voor haar is nog meer gegroeid.
Het feit dat zij Roem (de R van het ABC) had, was voor haar lastig maar ook fijn; het schept verplichtingen, maar tegelijkertijd zorgt het dat het ‘deuren opent; die anderen nooit voor elkaar zouden krijgen. Hierdoor is zij in staat andere artiesten, artsen en dergelijke volledig belangeloos in te laten zetten voor een goed doel (een ziekenhuis opbouwen, operaties laten uitvoeren enz.).

Enorm kwaad maakte zij zich nog steeds over het feit dat justitie in de jaren 80 haar aanklachten over pedofilie in eerste instantie niet in behandeling nam. Zij zelfs werd verguisd! Ook door mensen waarvan zij dacht dat het (literaire) vrienden waren en hulp vroeg in haar strijd tegen kindermisbruik. Ondanks diverse aanklachten werd haar eerste zaak geseponeerd wegens een typefout. Een tweede zaak tegen een andere rechter waar tegen aangiften (11 maar liefst) werd gelukkig wel behandeld. Deze rechter werd ook veroordeeld, maar vluchtte naar Portugal en ontkwam aan zijn straf. Gelukkig werden de gedupeerden toen wel serieus genomen.

Het geld dat zij zou ontvangen voor de cultuurprijs wilde zij of besteden aan een beeld op het Lange Voorhout naast Des Indes. Dit beeld zou een nagedachtenis moeten zijn voor alle Indonesische tantes die nu ‘uitsterven’, zoals haar moeder. Heerlijk samenkomen, klagen over bijvoorbeeld het Nederlandse weer, niet geïntegreerd, maar wel in Nederland blijven wonen, met grote tassen winkelen en heerlijk eten.
Of besteden aan een nieuw toneelstuk. Deze laatste keuze werd ondersteund door Jan-Paul Bresser. Hij zei dat het beeld er gewoon moest komen en dat wel een andere manier werd gevonden. Het toneelstuk zou te belangrijk zijn in haar leven.