Herdenking van de Vrijheid
Vandaag herdenken wij ónze vrijheid.
Wat mogen wij al diegenen intens dankbaar zijn, dat we mogen leven in vrijheid. Dat zo velen het lef hadden op te staan en zelfs hun leven voor ons te geven.
Wat is het vreselijk, dat al diegenen die anders waren, zoals Joden, homofielen, Roma’s en ga zo maar door, naar concentratiekampen werden gestuurd om nooit meer terug te keren.
Natuurlijk moeten we er heel goed voor waken, dat we onze vrijheid niet verkwanselen door angst. Hier hou ik me bijna dagelijks mee bezig. Vrijheid van meningsuiting lijkt tegenwoordig soms een hekel punt te worden. Ik heb het niet over meningsuitingen die over de grens gaan, maar wel over zaken als stigmatisering van groepen, een spandoek dat wordt verboden, een toespraak die wordt afgelast en zo zijn er nog meer voorbeelden te verzinnen.
Vandaag is voor mij de dag om dankbaar te zijn. Dankbaar dat we niet onder een ‘verkeerd’ regime hoeven te leven, zoals zo vele mensen dat wel moeten. Dat we over het algemeen kunnen zeggen en schrijven wat we willen, zonder angst te worden opgepakt en mishandeld voor het hebben van een andere mening dan die de overheid ons voorschrijft. In tegenstelling tot zoveel landen in bijvoorbeeld het Midden Oosten, Azie en Zuid Afrika.
Dankbaar voor al die verzetshelden en geallieerden (waaronder ook vele Marokkanen!) die voor ons opkwamen en waarbij zovelen stierven.
De vrijheid vieren, gaat voor mij niet zonder herdenken.
Eigenlijk voelde ik me te moe vanavond naar een herdenkingsplechtigheid te gaan. Maar het is zo’n gewoonte geworden, dat ik het toch niet kon nalaten mijn snorfiets te pakken. Zoals ik al schreef; vieren gaat voor mij niet zonder herdenken…..
Ik ben dus richting Begraafplaats Westduin gegaan.
Hier was een dubbele herdenking; één bij het Monument Stijkelgroep en één bij het monument van de Geallieerden.
Rond 19.50 arriveerde burgemeester Van Aartsen en liep naar het monument Stijkelgroep.
De Stijkelgroep was een verzetsgroep tijdens de Tweede Wereldoorlog.
In het voorjaar van 1941 werden 47 mannen en vrouwen. Op 4 juni 1943 werden 32 gefusilleerd te Berlijn-Tegel, de overigen werden veroordeeld tot strafkampen. Slechts 3 vrouwen en 1 man van deze verzetsbeweging overleefden de verschrikkingen van de Duitse concentratiekampen.
Veel mensen, ik vernam zo’n 300, waren hierbij aanwezig in een lange rij wachtend om de doden te eren na de twee minuten stilte.
Een blaasorkest luidde dit moment in. Na de laatste tonen van het Wilhelmus liep iedereen langs het monument waarbij sommigen stil stonden en bloemen neerlegden.
De burgemeester stond onder een bloemenboog en wachtte tot de lange stoet mensen voorbij was voor hij vertrok.
Hierna werd bij het monument van de Geallieerden weer twee minuten stilte gehouden. Na weer het Wilhelmus werden eerst bij het grote monument kransen neergelegd,
waarna bij alle afzonderlijke graven van de geallieerden bloemen neergelegd.
Een indrukwekkend gezicht al die kruisen naast elkaar….
Tweet
