*nedrig land
Voor een keertje een gedicht wat ik heb geschreven naar aanleiding van de jacht die weer is doorgegaan. Door het slechte weer konden de jagers niet varen, vandaar dat de teller stil stond. Maar zoals je ziet is het aantal gedode zeehonden weer opgelopen 
Nedrig land
Ik kijk
kijk naar de beelden
wat een schoonheid, wat een sereniteit
zou er zijn geweest
als het wit wit was
en niet schreeuwend rood
het rood verstoort mijn blik
wat eerst scherp was
is nu troebel
ik knijp mijn ogen dicht;
even een ontsnapping aan het wrede,
dan voel ik hoezeer mijn verdriet zichtbaar geworden is
levenloze lichaamsdelen zie ik liggen
in enorme velden bloed
de autoriteiten sluiten hun ogen
een zeehond is toch niet bedreigd?
nee, nederig Nederland met zijn waarden en normen
zal zijn redder van 60 jaar gelee niet hinderen.
foto IFAW
