Vakantie op de Veluwe
Misschien hebben jullie het gemerkt.
Manlief en ik zijn er een ruime week tussenuit gegaan.
Een vakantie op de Veluwe.
Het leek ons heel verrassend en verfrissend eens naar een totaal andere plek te gaan.
Nu, verfrissend was het zeker!
Naast regen hadden we elke dag hagel.
Van tevoren hadden we al een paar uitstapjes ingepland.
Helaas was, zoals bijvoorbeeld de voederplek voor de wilde zwijnen niet toegankelijk.
Dom, we hadden dat kunnen weten: naast het feit dat het wild niet gestoord mag worden tijdens de broedtijd, zijn zwijnen uiterst beschermend. Uit de buurt blijven dus!
Ook wilden we graag naar de heide.
Nu, door de hitte was het veld dat we op het oog hadden volkomen uitgedroogd!
Dus eigenlijk was de regen wel letterlijk een geschenk uit de hemel…..
Op een meter die elders stond was te zien dat ondanks het vele water het grondwaterniveau maar net het groen aanstipte (of eigenlijk net niet).
We zaten in Epe, ja, vlakbij waar de grote branden waren geweest.
En nee, we hebben dit gebied niet opgezocht. Liever proberen de mooie dingen te zien!
Dat lukte zeker wel.
Maar het vreemde: vlak in de buurt van ons huisje!
Ik ben er dus vaker te voet naar toe gewandeld, al zijn we ook samen een aantal maal geweest op de mooiere momenten.
Ook daar, bij Landgoed Tongeren, was een prachtige heide.
Maar voor mij was het allermooist het vlonderpad.
En ervoor een beekje, mét kikkers. En libellen. En veenpluis.
Het was echt genieten.
Het hele gebied is wat ik zo zag veengrond.
Het was door de regen dan ook heel moerassig. Niet elk pad was begaanbaar.
Maar waar je wel kon kijken was schitterend: zeker als de lucht af en toe blauw werd en zo weerspiegelde in het water.
Voor ons geen tweede keer Veluwe, maar het was zalig om te ontspannen en even samen te zijn.
WIj waren het erover eens: Zuid Limburg is mooier.
Waar we de volgende vakantie naar toegaan is nog niet bekend, hoewel we wel al een paar plannen hebben voor een citytrip 🙂
Voor nu: ik heb besloten nog even door te gaan met vakantie vieren.
Dus af en toe komt er een blog, maar ik hou het nog even kalm: de rust was hard nodig.
