Terugblik 2025

Al is het jaar nog niet voorbij, het is nog maar zo kort, dat een terugblik 2025 wel kan.
Ik verwacht niet dat er nog veel schokkends of fantastisch zal gebeuren.
In tegenstelling tot veel jaren, is mijn terugblik dit keer over het hele jaar.
Het zullen gebeurtenissen zijn die voor mij of voor de stad heel belangrijk waren in mijn optiek.

Allereerst, wat vreselijk veel mensen ontvielen ons.
In januari schrok ik al omdat Marcello plots overleed. Maar hij was niet de enige.
Ik noem bijvoorbeeld George Kooymans, Joost Prinsen, Leo van der Velden en Yvonne Keuls.
Maar wie mij persoonlijk het meest aangreep was natuurlijk Richard Mulder.
Nog steeds kost het me soms moeite naar bepaalde evenementen te gaan, omdat juist híj daarbij had moeten zijn.
Het deed me zelfs twijfelen, of ik nog wel moed had om door te gaan met deze weblog. Aangezien het mijn passie was, besloot ik er toch voor te gaan, misschien tezijnertijd in een iets andere vorm, maar de tijd zal het leren.

Over grenzen gaan.
Via een smalle ladder naar het dak klimmen van Musicon om dit prachtige beeld te zien: wauw!
Musicon heeft nu ook zonnepanelen om de energiekosten te drukken. Bij de opening (van de gedoneerde tweedehands panelen) mocht ik aanwezig zijn.
Lees hier meer.

Hoe bijzonder is het, als je een beroemde filmster mag fotograferen!
Dat het me is gelukt mag een wonder heten, want eigenlijk was het best lastig een foto te mógen en kunnen maken (er was chaos en ik liet me niet van mijn stuk brengen. Ik had dus geluk).
Maar, feit is, het ging me niet alleen om deze man, ik kwam voor de 66ste herdenking van de Tibetaanse opstand.

Zandsculpturen aan Zee mag natuurlijk niet ontbreken in mijn overzicht.
Prachtige kunst in Scheveningen die in mijn optiek mensen laten bewonderen en toch zo tijdelijk is.

Het is en blijft een gemis!
Harry en Ina van Snackbar Vrederust zijn april dit jaar gestopt.
Wat worden zij nog gemist. Even een snack halen is niet meer mogelijk. Althans, lopend.
Jammer hoor! Ik hoop dat zij genieten van hun welverdiende pensioen!

Een mooi getal: 80 jaar. Dit jaar vierden we 80 jaar vrijheid in Nederland.
Toch. Wat is het jammer dat er nog steeds geen vrijheid is in Oekraine, een land dat zo dicht bij Europa ligt.
De spanningen zijn soms om te snijden vind ik.
Het is zo jammer, dat de koude oorlog zoals ik die kende in mijn jongere jaren weer terug zijn gekomen.
Het maakt, dat ik des te meer mijn vrijheid vier en wil uitdragen via deze blog.

In mei én september gingen manlief en ik er even tussenuit (voor een paar dagen) naar Cottessen.
We waren daar ook vorig jaar al geweest en dat was zo enorm bevallen.
Van mij mag dat komend jaar weer, maar manlief is toe aan verandering. Veluwe? Drenthe?
Beide provincies vind ik prima, als er maar mooie wandelmogelijkheden zijn vanaf de plek waar we zijn (wel een huisje/bungelow/stacaravan).

Als ik aan Kaderock denk, moet ik toch lachen.
Ik zit hier dan ook nu met een lach op mijn gezicht.
Wat een gevarieerde optredens!
Het was 10 keer top! Of nog meer top.
Elmer was mijn verrassing, maar zo waren er nog meer puur genieten optredens.
Ik kijk al uit naar Kaderock 2026.

Als jong meisje zag ik heel vaak een zandhagedis in Meyendel.
Op de een of andere manier lukte dat de laatste decennia helemaal niet meer. Andere blik? Of zijn er simpelweg minder?
Ik weet wel, dat mijn oudste zoon ze altijd kon vinden rond de bunkers die vroeger nog open waren en waar je bij kon.
Dat is nu natuurlijk ook anders.
Toch, ik wilde er zo graag weer een zien!
Dit jaar lukte dat meermalen. Op mijn buik liggend kon ik ze vangen: natuurlijk niet echt, maar met mijn camera. Tot er weer mensen aankwamen die niet doorhadden dat ik iets bijzonders zag.

Wat een bewogen jaar.
Niet alleen Oekraine, ook de rampspoed met Trump, de vreselijke vertoning van het onlangs gecrashte kabinet en ook de spanningen tussen Israel en de Palestijnen.
Veel Nederlanders betuigden hun steun aan de laatstgenoemde groep.
Zo ook door middel van lawaaiprotesten onder andere op Centraal Station.
En ja, het was oorverdovend.

De Theresiakerk staat al tijden leeg.
Wat gaat ermee gebeuren?
Eindelijk is de kogel door de kerk: er volgt een verbouwing en in de kerk komt een supermarkt. Toch zal ook een deel maatschappelijk worden ingevuld alsmede (sociale) huurwoningen.
Nu hopen dat het snel wordt opgepakt, want omdat de kerk lang leeg stond is veel herstelwerk/renovatie/restauratie nodig.
En ik hoop van harte, dat het maatschappelijke deel in de trant van de heilige Theresa mag zijn.

Na het overlijden van Paul van Vliet richtten onder anderen de vrienden van hem, te weten Sjaak Bral en Yvonne Keuls de stichting ‘Een beeld voor Paul’ op.
Met hulp van duizenden donaties en een veiling is het streefbedrag van 120.000 euro behaald.
En zo maakte kunstenaar Loek Bos het beeld van de cabaretier dat op 10 september werd onthuld.

Op 29 oktober overleed Richard Mulder aan de vreselijke ziekte ALS. Een ziekte die laat gediagnosticeerd weerd wat het direct een stuk lastiger maakte. Want veel kon niet meer geregeld worden, zoals de frustratie dat hij niet meer naar buiten kon. De frustratie, dat er geen plek voor hem was in een verpleeghuis waar hij verzorgd kon worden. Simpel omdat hij “aan het zuurstofapparaat zat”. Pijnlijk en heel verdrietig.

Ik sluit mijn jaaroverzicht 2025 af met de Dolle Mina’s.
Omdtahet een link naar mijn jeugd heeft, waardoor het ook hoop voor de toekomst geeft.
Tenslotte bereikten de dolle Mina;s in de jaren 7o hun doel en was de emancipatie van de vrouw een feit.
Ik hoop dat ook deze beweging succesvol is.

Maar dat het ook in andere aspecten gevolgen heeft.
Dat mensen minder individualistisch worden en meer omkijken naar elkaar.
Als iedereen let op zijn eigen omgeving zou de wereld toch een stuk mooier zijn?

Geniet allemaal van de overgang naar een nieuw jaar en ik wens jullie alls goeds, gezondheid en liefde.

Please follow and like us: