Voici mon cœur !
In Museum Beelden aan Zee zijn op dit moment drie heel indrukwekkende tentoonstellingen.
In deze blog had ik het er al heel even over.
De paasvakantie is aangebroken: een ideaal moment ook om uitstapjes te maken. En laat het museum open zijn deze paasdagen!
De tentoonstellingen zijn totaal verschillend. Voici mon cœur ! , Breaking Waves en Hilaritas.
Anna Oosting – Breaking Waves
In een gigantische ruimte golven allemaal “zeeslangen” ritmisch op en neer. Het is het kunstwerk van Anna Oostink.
Golven, hoog en laag. Ze gaan op en neer in hun eigen ritme terwijl je haast gebiologeerd kijkt, hoor je zachte muziek/ruis.
Enorm imponerend.
De tien golven zijn allemaal gevouwen met de hand. Haast onvoorstelbaar, want het zijn gigantisch grote vormen.
Onderzoek en samenwerking zijn essentieel in Oosting’s artistieke praktijk. Ze werkt nauw samen met wetenschappers uit verschillende disciplines, waarbij haar achtergrond in zowel neurobiologie als beeldende kunst zich verweeft in haar werk. Het was voor haar belangrijk dat de “waves” zo natuurlijk mogelijk zich zouden manifesteren.
Emo Verkerk – Hilaritas
De kunstenaar Verkerk maakt handig gebruik van allerhande huis- tuin- en keukenmaterialen die hij verrassend weet te combineren. Verkerk gooit weinig weg; materialen worden hergebruikt.
Voor de tentoonstelling zijn werken geselecteerd uit zijn atelier die vrijwel nog niet eerder zijn geëxposeerd.
Khaled Dawwa – Voici mon cœur !
Voor mij persoonlijk de meest indrukwekkende tentoonstelling.
In het kader van 80 jaar Vrijheid presenteert museum Beelden aan Zee in 2025 de installatie Voici mon cœur ! (Ziehier mijn hart), 2018-2022, van de in ballingschap levende Syrische kunstenaar Khaled Dawwa (Maysaf, Syrië, 1985).
Dit zes meter lange, hedendaagse oorlogsmonument uit de collectie van het Mucem heeft de vorm van een ruïneuze gevelwand in een door geweld geteisterd Damascus. Khaled Dawwa maakte het werk van ongebakken klei, waardoor het een extra kwetsbare uitstraling krijgt.
In de enorm donkere ruimte, waar je niet dicht langs de “ruines” mag lopen van de wand, zie je allemaal woningen die door de inslagen van onder andere bommen zijn getroffen.
Hoe de woningen eruit zien is onderdeel van zijn herinneringen aan de periode dat hij nog thuis was. Met een zaklampje kan je van alles ontdekken, zoals een vrouw die nog voor haar huis zit met een gebedskralenarmband in haar hand.
Het zijn de huizen van zijn familie, vrienden en kennissen. Al zijn herinneringen zijn in dit werk samengevat.
Het heeft hem geholpen bij het verwerken van het leed zo vertelde hij.
Lees hier voor meer informatie, ook over de nu in Frankrijk levende kunstenaar.
