De afgelopen dagen was op het strand van Scheveningen weer het jaarlijkse Vuurwerkfestival.

Normaal wordt het vuurwerk afgestoken vanaf de pier, maar dit jaar werd het vanaf een ponton afgestoken, zodat er zwaarder vuurwerk kon worden afgestoken, zonder dat de veiligheid van het publiek in het gedrang kwam.

Ruim voor half toen vertrokken we richting Scheveningen. Een beetje laat, maar normaal gesproken redelijk op tijd om nog wat van het vuurwerk van Engeland te zien.

Helaas, dat lukte dus echt niet!

Volgestampt raakte de tram, maar ook de wegen naar Scheveningen waren helemaal vol.

 
Ook op de Scheveningseweg stond het helemaal vol. Alle toegangswegen werden afgesloten; helemaal links zie je langs de weg vaag een paar verkeersregelaars staan die iedereen tegenhielden. Zonder flits in de tram gemaakt, dus niet erg scherp, maar het geeft wel een goed beeld.

Vanaf het Provinciehuis was het een file, en alle zijwegen waren afgesloten door verkeersregelaars.

Lopend door drommen mensen bereikten we de boulevard, waar we zagen dat Engeland zijn show net had afgesloten.

Schuifelend gingen we naar het strand om een goed plekje te vinden voor het vuurwerk van Nederland.

Gearmd in het water genoot de tweeling van de prachtige beelden, werkelijk, het was sprookjesachtig.

Een zoele avond en een enorm gezellige sfeer maakten het een belevenis.

Daarna terug. Een nog groter probleem.

De halte bij het Kurhaus stond vol en de ene tram na de andere reed voorbij zonder dat we een plekje konden bemachtigen.

 
Stampvolle haltes, ook na vertrek van een tram

Daarom zijn we de tram ingestapt richting het Zwarte Pad, om daar bij de beginhalte in te stappen; grotere kans nietwaar?

Helaas, in de tram mochten we meteen uitstappen, omdat een paar jongelui het nodig vond wat stennis te trappen. Kwestie voor ons van verkeerde plaats, verkeerd moment helaas.

Maarrrrrr.

De tweeling was uitgestapt, de deuren sloten en de tram reed weg!

Je begrijpt, hoe immens ik in paniek ben geraakt, zeker nadat ik de tweeling de tram achterna zag rennen, en de stoep overging in overvolle weg…..

Het gegil van mij en het slaan op de deuren van mijn oudste zoon hadden gelukkig zijn effect en kon ik de tweeling weer in mijn armen sluiten.

Bij de halte Het Zwarte Pad hoefden we “maar” een minuut of 25 te wachten op de tram, en konden we zelfs zitten.

Ademhalen was na de volgende halte nauwelijks meer mogelijk, maar het was toch enorm gezellig (mede dankzij de humor van de bestuurder; hij hield echt de gein erin!!!). Ondanks het tijdstip (het was al bijna een uur) stonden de wegen van Scheveningen naar het centrum, nog steeds vol.

Ik denk dat ik volgend jaar, als we weer gaan, de fiets maar nemen!