Even leek het, of de lente had overwonnen.
Prachtige beelden in De Uithof.

 

 

 

Bomen waarvan de knoppen bijna uit leken te barsten, madeliefjes die bloeien, het eerste wakkere meeldauwlieveheersbeestje dat ik zag, bloeiend speenkruid en een groot aantal aalscholvers, die hun vleugels droogden in het schrale zonnetje tussen de reigers en meerkoeten.

 

 

 

 

 

Zo te zien zowel oudere als aalscholvers die hun eerste lente zouden meemaken (de bruine), op een veld waar je niet kan wandelen; mooi gezicht zo bij dat hekje!

 

Langs de waterkant deze bloem; ik vind hem prachtig; onvoorstelbaar zo klein als hij nu lijkt, zo groot de bladeren worden later in het jaar.

Op de terugweg zag ik langs de Gaarde de eerste scholekster, nog wel wat schichtig, want ik kon er niet dicht bij komen, steeds vloog hij weg.

 

 

 

 

 

 

 

 

Een paar dagen later, mijn kinderen waren al in pyjama klaar om te gaan slapen, gilden ze ineens, “mam, het sneeuwt!”.

 

Tja, dan snel maar wat warms aantrekken en ervan genieten toch?

 

Prachtig dat schijnsel van de lamp aan de muur die licht besneeuwd was.

 

De narcissen bogen licht onder het gewicht van de kristallen.

 

 

 

Natuurlijk moest ook ik het even ontgelden; sneeuw is en blijft leuk om te gooien!

 

 

Voordat de sneeuw weer weg was, nog even een (kleine) sneeuwpop maken van de resten die op de auto’s lagen.

De neus van Mickey schoonblazen en toen kon de tweeling onder het dons; maar dan van hun dekbed.