Al veel vaker heb ik het gehad over de “woonwagenkampen”.

Zo ook begin dit jaar (klik) waar een groot deel van de bewoners waren vertrokken, omdat het ultimatum met de gemeente afliep.

Dit hield in dat zij een vergoeding zouden krijgen en een verhuiskostenvergoeding, wanneer zij voor een bepaalde datum waren vertrokken.

Zoals ik toen al schreef, was niet voor iedereen een standplaats. Om van alle stress af te zijn, hebben sommige bewoners ervoor gekozen toch in een gewoon huis te gaan wonen in de hoop dat er ooit voor hun een standplaats vrij zou komen.

Maar dit lijkt met het beleid van wethouder Norder, die van deze kampen af wil, eigenlijk in mijn ogen een illusie.

Triest was dat al voordat dit ultimatum was aangebroken zij in de vrieskou zaten; het energiebedrijf had al eerder de “stoppen er uitgetrokken”.

Let op; dit verhaal wat ik hier nu schrijf is deels een verhaal van de bewoners; éénzijdig dus.

Maar wat ik heb gelezen in de loop van de jaren en wat ik persoonlijk heb gezien geeft mij voldoende aanleiding dit neer te schrijven.