Dodenherdenking probeer ik altijd op de een of andere manier te “verslaan”.
4 en 5 mei zijn voor mij heel belangrijk. Als kind van een generatie mensen die de oorlog hebben meegemaakt, zijn de herinneringen -al zijn die uit verhalen- heel levend. Alleen al de zin “Eet je bord leeg! In de oorlog hadden we honger want er was niets te eten” bijvoorbeeld, kan ik dromen. Maar ook de paniek en angst ken ik nog van mijn moeder. En opa die tewerk was gesteld in Duitsland en gelukkig pas na de oorlog weer terugkeerde.
Respect voor mijn oma die het al die tijd wél met 5 kinderen redde (en Canadese militairen).