Een jaar na de dood van Navalny
Vandaag is het een jaar na de dood van Navalny. In mijn ogen de moord op hem.
Want al zou hij niet vergiftigd zijn, dan betekende het “leven” in de strafgevangenis het einde van zijn bestaan.
Een jaar geleden was er een bloemenzee voor de Russische Ambassade. Een protest voor zijn dood.
Is zijn naam vergeten?
Ik denk het niet.
Maar Putin wordt steeds meer een gevaarlijke dictator in mijn ogen.
Wat ik lees op diverse media, waaronder de NOS, is dat protesteren niet mag. Ben je het niet eens met het beleid, kan je je beter gedeisd houden anders loop je het risico opgepakt te worden.
De weduwe van Navalny, die Rusland niet meer in kan omdat ze dan in de gevangenis belandt, probeert nu vanuit het buitenland het werk van haar man voort te zetten.
In haar toespraak op de veiligheidsconferentie in München zei ze vrijdag, met het oog op de recente Russisch-Amerikaanse toenadering, dat onderhandelingen met Poetin “zinloos” zijn.
Het is heel eng zoals de spanningen in de wereld steeds groter worden.
Putin, Trump maar ook Xi Jinping zorgen mijns inziens voor dreigingen.
Europa heeft veel te lang aangekeken.
Ik hoop dat de vrede via diplomatieke weg behouden kan blijven, maar ik maak me grote zorgen.
Een jaar na de dood van Navalny is de wereldvrede moeilijker te garanderen.
