Dolle Mina en veiligheid voor vrouwen, ook in de avond
Als ik de leuze Baas in eigen Buik hoor, denk ik aan mijn jeugd.
In de jaren 70 namelijk waren de Dolle Mina’s heel actief. Ook in mijn directe omgeving waren veel feministische vrouwen. Eigenlijk heel dubbel, want mijn ouders waren heel gelovig en wegens het geloof hoorde de vrouw (toen) te gehoorzamen aan de man.
Toch: een vriendin van mijn moeder was een Dolle Mina en ik werd daardoor toch beinvloed (al was het lastig de richtlijnen van het geloof van me af te schudden).
Hoe ouder ik werd, hoe meer ik zag hoezeer de positie van de vrouw in de samenleving ongelijkwaardig was.
Neem salaris, mogelijkheden tot een hoge functie enz.
Door de feministische golf werden de verschillen gelukkig wat geeffend.
De beweging Dolle Mina stopte.
Maar.
De laatste tijd echter staan de verworvenheden weer onder druk, niet alleen in het buitenland, maar ook in Nederland.
En dat is echt heel jammer.
Dit heeft ertoe geleid dat deze beweging zich weer heeft opgericht.
Veel gendergerichte acties worden gehouden.
Zo ook in Den Haag, die een eigen afdeling heeft.
Afgelopen zondag, op de langste nacht van het jaar, brachten zij licht naar een plek die voor velen anders voelt zodra het donker wordt.
De tunnel onder Hollands Spoor werd even een woonkamer met lampjes, planten, spelletjes, kleedjes en vooral: mensen.
Want veel vrouwen durven ‘s avonds of ‘s nachts niet meer over straat te lopen.
En zeker daar niet: het is een plek die bijna niet te vermijden is, maar wel voor velen eng is.
Een warme huiskamer vol licht en muziek werd gecreeerd, met slingers en lekkere koekjes.
En gezelligheid voor iedereen die langs liep.
