Mens/Maatschappij

Dodenherdenking bij het monument Parallelweg

Monument Parallelweg
Dodenherdenking bij Monument Parallelweg

Vandaag is het 4 mei. Dodenherdenking.
Het is voor mij belangrijk om 2 minuten stil te staan. Graag ga ik naar een herdenking, al lukt me dat niet ieder jaar meer.
Vandaag besloot ik wel weer naar het Monument Parallelweg te gaan om daar twee minuten stil te zijn om alle gevallen mensen uit de Tweede Wereldoorlog te gedenken, eren, maar ook stil te staan bij hun strijd dat ik in vrijheid mag leven.

Mijn eerste herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog zijn niet uit geschiedenisboekjes.
Mijn eerste confrontatie was pure paniek. Van mijn moeder toen ik een peuter/kleuter was.
Ik ging met haar boodschappen doen, toen plots een vliegtuig door de geluidsbarriere ging.
Mijn moeder kromp ineen van angst. In paniek ging ze weer naar huis: dat ze boodschappen nodig had was even niet belangrijk. Ze wilde zich eerst weer even veiligvoelen.

Op de basis- en middelbare school kreeg ik (uiteraard) meer informatie over de gruwelijkheden en hoe blij we mogen zijn in vrijheid te mogen leven. Zonder bang te hoeven zijn dat je wordt opgesloten wegens een ander geloof, afkomst, of mening enz.

Monument Parallelweg
Ondanks dat verpleeghuis is gesloten, toch veel mensen aanwezig

Belangrijk is ook de vrijheid van meningsuiting. Nederland is gezakt, of liever gezegd gekelderd, in de wereldranglijst persvrijheid. Vorig jaar nog op plek 6, nu op plek 28. Ik lees, dat ook de overheid zélf hieraan debet is: “De overheid biedt al jaren niet meer de wettelijk vereiste toegang tot officiële documentatie. In de meeste gevallen kwam de door journalisten gevraagde documentatie te laat, was onjuist of onvolledig.

Maar ook door bedreigingen wordt niet alles meer “opgepakt” door media.
Het is jammer, dat in een land waar ik me altijd veilig voelde er dus wel degelijk een nieuw spanningsveld is ontstaan. Het is slecht dat journalisten zich soms (moeten) laten leiden door angst en opgelegde beperkingen. Nog erger is dat er steeds vaker censuur wordt opgelegd, waar er vrijheid van meningsuiting zou moeten zijn.

Dit alles maakte, dat ik dus naar het Monument Parallelweg reed vanavond. Helaas te laat wegging en dus langs de weg twee minuten stil stond.
Strijdbaarder kwam ik terug. Strijdbaarder voor wat betreft “Vrijheid bewaken”. Want deze is echt kwetsbaar.
We zien het nu dicht om ons heen gebeuren. Een oorlog is geen “ver-van-mijn-bed-show” meer.
Maar ook de vrijheid voor wat betreft de meningsuiting is iets, wat we echt moeten bewaken. Nog meer dan vroeger.

Morgen gaan we de vrijheid vieren.
Feest mee, maar hou in je achterhoofd, dat ook jij verantwoordelijk bent voor vrede en vrijheid.

Please follow and like us:

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.